နိင္ငံေတာ္ေခါင္းေဆာင္ေသာ သားသမီးမ်ားကို နႈိူင္းယွဥ္ၾကည္႔ျခင္း

သားသမီးမေကာင္း ၊ မိဘေခါင္း ဆိုသကဲ့သို႔ ယခုျမန္မာနိုင္ငံမွာ အပုပ္နံ႔ေတြနဲ႔နာမည္ၾကီးေနတဲ့ လူငယ္မ်ားကိုၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ ဗိုလ္မႈဳး၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေတြရဲ့ သား၊ သမီးမ်ားျဖစ္ေနတာ ကိုေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္…သူတို႔ေတြဟာ လူငယ္ေတြမို႔လို႔ဆုိးတယ္လို႔ေျပာ တာထက္ မိုက္ရိုင္းတယ္လို႔ေျပာတာပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္…ေရွးလူၾကီးေတြရဲ့ဆိုရိုးစကားသာမွန္
တယ္လို႔ေျပာရင္ ေသခ်ာေပါက္ မိဘ ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္မႈဳး၊ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ ေတြမေကာင္းတာပါလို႔ေျပာ ရပါလိမ့္မယ္…ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ နႈတ္ၾကမ္းရင္ အမိယုတ္လို႔ ၊ ကိုယ္ၾကမ္းရင္ အဖ ယုတ္တယ္ လို႔ဆိုရိုးစကားရွိပါတယ္…အခု ဆိုးသြမ္းျပီးမိုက္ရုိုင္းတဲ့ လူငယ္ေတြဟာျဖင့္ နႈတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ ၾကမ္းတာေၾကာင့္ အမိေကာ ၊ အဖ ေကာ ကမ်ိဴးမစစ္ဘူးဆုိုတာ အတိုင္းသာေပၚလြင္ေနပါတယ္…ဒီလို လူငယ္ေတြရဲ့ဘ၀ က အမွန္တကယ္ေတာ့ အလြန္ကိုသနားစရာေကာင္းပါတယ္…မိဘ ရယ္ စည္းစိမ္ရယ္ အာဏာရယ္က ၀ို္င္းျပီး ထိုးနွက္လုိက္ခ်ိ္န္မွာေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ လူဆိုးဘ၀ နဲ႔ ျပည္သူေတြနွာေခါင္းရႈံ႔ရတဲ့ဘ၀ မ်ိဴးေရာက္သြားရတာပါ…
နအဖ ဗုိလ္ခ်ဴပ္သား၊ သမီးေတြနဲ႔အျပိဳင္ ဆိုးသြမ္းေနသူမ်ားကေတာ့ ပိုက္ဆံရွိသားသမီးမ်ားပင္ျဖစ္ပါတယ္…အဲဒီထဲမွာ ၀န္ၾကီးသားေတြ၊ အဆိုေတာ္ေတြ ၊ေဖာ္လံဖားေနတဲ့ လူၾကီးသားသမီးမ်ားလည္းပါပါတယ္…သူတို႔ေတြဟာ နိုင္ငံထဲမွာ ဆိုးသြမ္းလို႔ မ၀ဘဲ နိင္ငံျခားကို ပါလွည့္ျပီး မေကာင္းတဲ့ အက်င့္စရိုက္ေတြကို ျမန္မာလူမ်ိဴးသိကၡာက်ေလာက္ေအာင္ လုပ္ျပပါေတာ့တယ္…ဗိုလ္ခ်ဴပ္သားေတြ သမီးေတြမိုက္ရုိင္းတာ ကေတာ့ သိေနလို႔ အဖတ္လုပ္ျပီး ေျပာမေနခ်င္ေပမယ့္ တခ်ိဴ႔ လူငယ္ေတြအတုခိုးေနတဲ့ ရုပ္ရွင္ အနုပညာရွင္ေတြ နိုင္ငံျခားေရာက္ရင္ အားလံုးပဲခ်ြတ္လိုက္ပါေတာ့ လို႔မေျပာရံုတမယ္ လုပ္ေနတာကေတာ့ ျမန္မာနို္င္ငံကို ဖာနိုင္ငံျဖစ္ေနျပီလို႔ ကမၻာကို ေၾကျငာေနသလို
ပါပဲ..အရမ္းကို ရုပ္ဆိုးလြန္းပါတယ္…ကိုယ့္နိုင္ငံထဲမွာေတာ့ ယာဥ္ေက်းတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္း
ျဖစ္ေနလို႔့ မလုပ္ရဲေပမယ့္ ျပင္ပ နိုင္ငံလည္းေရာက္သြားေရာ ေသြးက စကားေျပာေတာ့
တာပဲေလ…….ျပည္႔တန္စာ မတစ္ေယာက္လို ဆိုျပမွ၊ ဖာသည္တစ္ေယာက္လို တင္လႈပ္ျပ
မွ အထင္ၾကီးမွာလားဗ်ာ……..
ဒါဆိုရင္ က်ြန္ေတာ္တို႔နိုင္ငံမွာ ပိုက္ဆံလည္းရွိ၊ အာဏာလည္းရွိုျပီး မပ်က္ဆီးတဲ့ သူေတြမရွိေတာ့ဘူးလားလို႔ေမးစရာရွိပါတယ္…..ရွိပါ့ဗ်ား……
တကယ့္ကို စစ္တပ္ အသိုင္းအ၀ိုင္း ဗုိလ္ခ်ဴပ္ ရဲ့ သမီး…..တကမၻာလံုး ကလူေတြ တအား
လိုခ်င္တဲ့၊ အေမရိကန္သမၼတေတာင္ ဒီဆုကိုရဖို႔အရမ္းကိုၾကိဳးစားခဲ့ရတဲ့ နို္ဘယ္လ္ဆုကို
ရရွိထားသူ……ဘ၀ရဲ့ ဆယ္စုနွစ္တစ္ခုကို ျပည္ပ နို္င္ငံမွာျဖတ္သန္းခဲ့ရေပမယ့္ ခ်ိတ္ထမိန္ နဲ႔ ခ်ိ္တ္အက်ၤီကိုသာ၀တ္ဆင္သူ၊ သူ႔ရဲ့ အစြမ္းအစေတြ အားမန္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဴးျပီး ထိန္းသိမ္းခံထားရေပမယ့္ ရန္သူကို အျပံဴးနဲ႔ ပဲရင္ဆိုင္ခဲ့သူ၊ ျမန္မာအမ်ိဴးသမီးတစ္ေယာက္
ဟာ ေယာက္က်ၤားေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းျပီး ျပည္သူေတြရဲ့အခြင့္အေရးကို ဘ၀အဆံုးခံျပီး
ယူေပးေနသူ…………….အေမစု (ေခၚ) ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပါပဲခင္ဗ်ာ….......က်ြန္ေတာ္ ခ်ီးမြမ္းတာ လြန္ေနရင္ေျပာပါဗ်ာ…….အခု ဗုိလ္ခ်ဴပ္ၾကီးရဲ့ သမီး စိန္စီျပီး ေဒၚလာေတြခဲဖိုးေပးေနခ်ိန္မွာ သူဟာ ျပည္သူေတြရဲ့ အက်ိးစီးပြားအတြက္ ၇တတ္မေအးျဖစ္ေနတာပါ……..စင္ေပၚတတ္ျပီး ကိုယ့္အနုပညာကို ဖင္ေပၚ၊ ေခါင္းေပၚ နဲ႔ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ နိုင္ငံေရးစင္ျမင့္ေပၚမွာ ျမန္မာလူမ်ိဴးပီသစြာ အေနာက္တိုင္း၀တ္္စံုေတာင္မ၀တ္ဘဲ ရိုးရာ အက်ီၤနဲ႔ နုိင္ငံကိုကိုယ္စားျပဳခဲ့တာပါ........
က်ြန္ေတာ္တို႔နို္င္ငံဟာ သူမ်ားေတြထက္ အေတာ္ၾကီးကိုေနာက္က်ေနခဲ့ပါျပီ
ကို္ယ္က်င့္သီလ နဲ႔ ယာဥ္ေက်းမႈပါ ေပ်ာက္ရင္ေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဴးဆိုတာ မရွိေတာ့ပါဘူး…
ေရဆာေနတဲ့ လူကို ေရတိုက္မွ အငတ္ေျပမွာပါ…ေရမတိုက္ဘဲနဲ႔ ထမင္းေက်ြးရင္ စားပိုးနင့္ျပီးေသသြားမွာပါ…အေနာက္နိုင္ငံေတြ မွာ အတုယူစရာေတြဒီေလာက္အမ်ားၾကီး
ရွိရက္နဲ႔ မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမႈကိုမွ ေရြးယူတာကိုး…….သူတို႔ရဲ့ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးေလး
စားပံုေတြ..လူတစ္ေယာက္ရဲ့အခြင့္အေရးေတြကို အသံုးခ်ပံုေတြ..အစားအေသာက္ အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ပံုေတြ..Gentleman တစ္ေယာက္ရဲ့ ထိန္းသိမ္းအပ္တဲ့ အခ်က္ေတြ…
အမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္……
အေတြးအေခၚပညာရွင္ၾကီး ကြန္ျဖဴးရွပ္ကေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုတာ အိေျႏၵ နွင့္ အရွက္ ကို လံုျခံဳစြာေစာင့္ထိန္းျခင္းလို႔ဆိုထားပါတယ္…ျမန္မာ လူမ်ိဴးေတြမွာအိေျႏၵ ေတြ အရွက္ေတြ ရွိပါေသးရဲ့လားဗ်ာ…..ရွိတဲ့လူေတြက်ေတာ့ ေထာင္ထဲမွာဘဲ သက္တမ္းေစ့ သြားေအာင္ခ်၊ မေနနိုင္ေအာင္ အမ်ိဴးမ်ိဴးလုပ္၊ နအဖရဲ့ လက္ပါးေစေတြက
သားေကာင္း၊ သမီးေကာင္းေတြကိုဖ်က္ဆီး၊ နအဖက လည္းသူ႔ ထုိင္ခံုက္ိုျမဲဖို႔အတြက္
အျပစ္မဲ့တဲ့ျပည္သူေတြကို မေကာင္းတဲ့အရာမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဖ်က္ဆီး၊ ဒီလို မေကာင္းတဲ့အရာေတြ
လြယ္လြယ္ကူကူလုပ္နို္င္ဖို႔အတြက္ မူးတဲ့အရာေတြကို ေဖာ္ေဖာ္သီသီရေအာင္ လုပ္၊ အဲလိုနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားကို ဖ်က္ဆီးေနပါတယ္….အဲလို ဖ်က္ဆီးေနတာကို ေတာ္လွန္တဲ့ သူရဲေကာင္းမ်ားကိုေတာ့ ဂ်ပန္နွိပ္စက္တာ အမ်ားၾကီးသက္သာတယ္လို႔ေျပာလို႔ရတယ္…စာသင္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြ၊ သမာဓိရွိတဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ စစ္ဖိနပ္ေအာက္မွာ ေသြးထြက္ခဲ့ရပါတယ္…ျပည္သူကိုယ္က်င့္တရားမရွိလို႔ ဆိုးသြမ္းတဲ့ အစိုးရတတ္တယ္လို႔
ဆိုလို႔ရွိရင္ ဒီလိုဆိုးသြမ္းတဲ့ အစိုးရရွိလို႔လည္း ျပည္သူေတြ ကိုယ္က်င့္တရားပ်က္ရတာပါ..

ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ဘယ္ဘာသာ၀င္မဆုိ ဘာသာတရားကို
အလြန္ပဲ ယံုၾကည္ေလးစားလိုက္နာက်ပါတယ္..အဲဒါေၾကာင့္ ဘာသာတိုင္းမွာ ျပဠာန္းထား တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား သီလကို လက္နက္သဖြယ္အသံုးျပဳ၍ ဘာသာမဲ့ နအဖ အစိုးရကို တိုက္ထုတ္ၾကပါစို႔လို႔ ဒီေဆာင္းပါးေလးနဲ႔တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္…
ကိုသီလ

ေအာင္ပြဲကိုမယူရဲသူဟာ ရံႈးနိမ့္မွာေသခ်ာတယ္ ( နပိုလီယံ)

"He who fears being conquered is sure of defeat."( Neapolion Bonaparte)
ေအာင္ပြဲကိုမယူရဲသူဟာ ရံႈးနိမ့္မွာေသခ်ာတယ္ ( နပိုလီယံ)

၀ တပ္ဖြဲ ့ ေတြ ျပန္ တိုက္ဖို ့ျပင္ဆင္ေန ျပီ

၀ ေတြ တပ္ျပင္ေနျပီ။ ျပန္တိုက္ဖို ့အဆင့္အေနထားမွာရိွေနတယ္။ ဗိုလ္မူးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေက်ာ္ေဇာ ကေတာေတာ့ ကမၻာမွာ အေကာင္းဆံုးတပ္ကို ျပပါဆိုရင္ ၀ တပ္မေတာ္ကိုပဲျပရမွာပဲလို ့ေျပာဘူးပါတယ္။ ၀ တပ္ဖြဲ ့ ေတြက အမိန္ ့နာခံမႈေကာင္းတာရယ္၊ အၾကမ္းခံနိင္မႈ ၊ နယ္ေျမေဒသက်ြမ္းက်င္မႈ မွာ အလြန္နာမည္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ တပ္မေတာ္တခုျဖစ္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းက သူတို့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို ျပန္လည္ရုတ္သိမ္ေနတယ္။ ရုတ္သိမ္းျပီးပါက ျပန္လည္ထိုးစစ္ဆင္လာမဲ့အေနထားမွာရိွတယ္။ ၀တပ္ဖြဲ ့ေတြက နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ ့စည္းေရးကို လက္မခံ။၀ျပည္နယ္ ရရိွေရးကိုဆက္လက္ေတာင္းဆိုေနသည္ဟုသိရပါတယ္။ နအဖက ၀ေတြကိုနယ္ျခားေစာင့္ တပ္အျဖစ္သာ လိုက္ေလ်ာတယ္။ နအဖ က ၀ ေတြကို မတ္လ ၂ ရက္ေန ့ ေနာက္ဆံုးထားျပီးနယ္ျခားေစာင့္တပ္အျဖစ္ လက္ခံရန္ေတာင္းဆိုထားတယ္။

လက္ခံပါက မတ္လ ၂၇ ရက္ေန ့တပ္မေတာ္ေန ့မွာ ျမန္မာ တပ္နဲ ့အတူ ၀ တပ္ေတြပါ ခ်ီတက္ ဖို ့စီစဥ္ေနတယ္လို ့သိရ တယ္။ ၀တပ္အဖြဲ ့အေနနဲ ့ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ ့ဖြဲ ့စည္းေရးကိုလက္ခံလိုက္ပါက။ ၀ ေတြဟာ န အဖ တပ္ရဲ ့လက္ေအာက္ဘ၀ သို ့လံုး၀ က်ေရာက္သြားနိင္တယ္။ ၀ တပ္ပ်က္သြားမဲ့အေနထားရိွတယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြေတာင္းဆိုေနတဲ့ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဖြဲ ့စည္းေရးကို ရည္မွန္းခ်က္ပ်က္ဆီးသြားနိင္ပါတယ္။ ၀၊ ကခ်င္၊ မြန္နဲ ့အျခားတိုင္းရင္းသားေတြအေနနဲ ့ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ ့ စည္းရန္သေဘာမတူၾကဖို ့ၾကံၾကံခံရပ္တည္ၾကဖို ့လိုပါတယ္။

ျဖည္းျဖည္းေလး အေႏွးယာဥ္ရထား (ကာတြန္း ဟန္ေလး - ဧရာ၀တီ၀က္ဘ္ဆိုက္)

စက္ဝိုင္း (ခင္ၿငိမ္းသစ္ )

ျမန္မာျပည္မွာ H.I.V ပိုးကူးစက္ခံေနတဲ့ ႏႈန္းနည္းသြားၿပီဆိုတာ တ ကယ္လား၊ စစ္တမ္းထုတ္ထားတဲ့ ကိန္းဂဏန္းေတြကေရာ အမွန္ပဲ လား၊ အဲဒီစစ္တမ္းေတြကို ဘယ္လုိပံုစံနဲ႔ေကာက္ထားတာလဲ၊ ဒီအ ခ်က္ေတြကို ဘယ္သူမွတိက်စြာ ေျဖဆိုႏိုင္တာမရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိေျပာႏိုင္တာလဲဆိုေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာ ဘယ္အဖြဲ႔ အစည္းမွ စစ္တမ္းအမွန္ကို ေကာက္ယူဖို႔မလြယ္လို႔ပါ။ ျမန္မာျပည္ မွာ H.I.V ပိုးကို လိင္ဆက္ဆံမႈကေန အမ်ားဆံုး ကူးဆက္ပါတယ္။ ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္တုန္းက က်မ အင္းစိန္ေထာင္မွာ ရွိေနစဥ္တုန္းကပါ။ ေစ်းအေပါဆံုး ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ကေလးေတြကို ၁၃ (ဃ) ဆိုတဲ့ ပုဒ္မ နဲ႔ ပ်မ္းမွ်ေထာင္ ၃ လ ခ်ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ၁၃ (ဃ) ဆိုတာေတြ က ေထာင္ထဲမွာအမ်ားႀကီးပါ၊ ဝင္လာလိုက္ ျပန္လြတ္သြားလိုက္၊ ေနာက္ထပ္ဝင္လာလိုက္နဲ႔ သံသရာလည္ေနၾက သူေတြပါ။

က်မတို႔ေရွ႕မွာပဲ ဘာေရာဂါျဖစ္မွန္း မသိဘဲ ေသဆံုးသြားၾကေလ့ရွိ ပါတယ္၊ ဘယ္သူကမွလဲ သူတို႔ျဖစ္ေနတဲ့ ေရာဂါကို စိတ္မဝင္စား ၾကပါ၊ အေရးတယူလည္း မရွိၾကပါ၊ သူတို႔ေတြက က်မတို႔ရဲ႕တုိက္ေတြမွာ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ၾကရတဲ့ သူေတြမို႔လို႔၊ သူတုိ႔ေနမေကာင္းရင္ က်မတို႔ဆီက ေဆးေတာင္းေနက်ပါ။ သူတိုမွာ အနာႀကီးႀကီးေတြ ျဖစ္တတ္သလို၊ ေရယုန္ေတြလည္း ေပါက္ေနက်ပါ။ အၿမဲတမ္း ေခ်ာင္းဆိုးေန တာကိုလည္းေတြ႔ရေလ့ ရွိပါတယ္။ တခါတရံပ႐ုတ္လံုးေတာင္ ေတာင္းတတ္ပါတယ္။ ပထမတုန္းကေတာ့ ပ႐ုပ္လံုးကို ဘာလုပ္တာမွန္ မသိေပမယ့္၊ ေနာက္ေတာ့သိလာပါတယ္၊ ကာလသားေရာဂါေၾကာင့္ရတဲ့ အနာထဲကို ပ႐ုပ္လံုးႀကိတ္ၿပီးသိပ္ၾကတာပါ၊ အစာအဟာရကလဲမျပည့္ဝေတာ့ သူတို႔ဟာအၿမဲတမ္း ပိန္ေညႇာင္ေညႇာင္ ေလးေတြမ်ားပါတယ္။ လူေနမႈအဆင့္အတန္းကလည္း အနိမ့္ ဆံုးကလူေတြ ျဖစ္တာမို႔ ေနရာအတည္တက်မရွိၾကပါဘူး၊ ၾကံဳရာအိပ္ၾကံဳရာစားၾကရပါတယ္။ ဝမ္းသြားတဲ့ေရာဂါကိုလည္း မၾကာခဏ ခံစားရေလ့ ရွိပါ တယ္။

က်မနဲ႔ ေအးမိုးက သူတို႔ကိုေမးၾကည့္ဘူးပါတယ္ "နင္တို႔ေဆးမစစ္ဘူးလား" လို႔ပါ၊ သူတုိ႔က "ရဲစခန္းကေတာ့ ဖမ္းတိုင္းေသြးေဖာက္တာ ပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔ကိုေတာ့ တခါမွဘာမွမေျပာဘူး" တဲ့၊ အဲဒီမိန္းခေလးေတြဟာ H.I.V ကိုသိလည္းမသိသလို အႏၱရာယ္ဘယ္ ေလာက္ႀကီးတယ္ဆိုတာကို နားမလည္ပါဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး ကာလသားေရာဂါေၾကာင့္ ဘာျဖစ္ႏုိင္တယ္ဆိုတာကိုေတာင္ ေသခ်ာမသိ ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ အသက္ ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္နဲ႔ ေမွာင္ရိပ္ခိုၾကတာပါ၊ ေထာင္ထဲကိုေရာက္လာရင္ သီခ်င္းေလးတေအးေအးနဲ႔ ေကၽြးမယ့္ လူရွိရင္စားၿပီး ေကၽြးမယ့္လူမရွိရင္ ပံုစံဝင္စြဲၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ဝင္ထြက္သံသရာလည္ၿပီး တခ်ဳိ႕လည္းေသသြားၾကပါတယ္၊ ေနာက္ထပ္ အသစ္ေတြနဲ႔ ၁၃ (ဃ) ေတြနည္းသြားတာ ေလွ်ာ့သြားတာမေတြ႔ရဘဲ ပိုလုိ႔သာတိုးလာေနပါတယ္။

ေထာင္ထဲမွာက ေဆးထိုးႁပြန္၊ ေဆးထိုးအပ္အပါအဝင္ ခြဲစိတ္ပစၥည္း၊ သြားနဲ႔ခံတြင္းအတြက္ သံုးတဲ့ပစၥည္း ကရိယာေတြကို ေဆးေၾကာ သုတ္သင္ေလ့မရွိပါဘူး။ တခါက က်မသြားကိုက္လို႔ သြားဆရာဝန္ထြက္ျပပါတယ္၊ က်မေရွ႕ကလူေတြကို လုပ္တာၾကည့္ရင္းနဲ႔ က်မဆံုး ျဖတ္လိုက္ပါတယ္၊ သြားကိုက္လို႔ေတာ့မေသႏိုင္ဘူး H.I.V ကူးစက္ရင္ေသတတ္တယ္ ဆိုၿပီးမျပေတာ့ပါဘူး၊ လူတိုင္းကို ဒီပစၥည္းနဲ႔ သံုးၿပီး ပါးစပ္ထဲကိုၾကည့္ပါတယ္ အပ္ေကာက္ေတြကိုလည္း ျဖဳတ္မလဲပါဘူး။ ပစၥည္းေတြကၾကည့္႐ံုနဲ႔တင္ အရမ္းညစ္ပတ္တာ သိ သာေနပါတယ္။ အဲဒီပစၥည္းကရိယာေတြနဲ႔ပဲ သြားေဝဒနာခံစားရသူတိုင္းကို ကုသေနတာပါ။

က်မတို႔ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြထဲမွာလည္း မသန္႔ရွင္းတဲ့ေဆးထိုးအပ္ အပါအဝင္ေဆးဘက္သံုး ကရိယာေတြေၾကာင့္ H.I.V ပိုးကူး စက္ခံရၿပီး ေထာင္ထဲမွာတင္ ေသဆံုးသြားသူေတြေရာ၊ ျပန္လြတ္လာၿပီးေတာ့မွ ေသတဲ့လူေတြမနည္းလွပါဘူး၊ အျခားအက်ဥ္းသားေတြ မွာလဲဒီလိုမ်ဳိး ကူစက္ခံရမွာပါပဲ။ က်မ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေနတာက တခါတုန္းက က်မ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးထိုးရမယ္ဆိုေတာ့ ေဆးမွဴး က ေဆးထိုးႁပြန္နဲ႔အပ္ကို တခါတည္းတပ္ၿပီး ေဆးစုပ္လာပါတယ္။ က်မတို႔ေတြက ေထာင္ဝင္စာမွာတခါသံုး ေဆးထိုးအပ္ေတြကို ႐ံုး ခန္းမွာ အပ္ထားၿပီးသားပါ။ က်မေရွ႕မွာဖြင့္တာမဟုတ္တဲ့ ေဆးထိုးအပ္နဲ႔ က်မ ေဆးထိုးမခံႏုိင္ပါဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ေထာင္ထဲမွာ က်မ ေဆးမ ထိုးေတာ့ပါဘူး၊ ဒီလုိျဖစ္ရပ္မ်ဳိးေတြဟာ အက်ဥ္းသားေတြကို ေသဒဏ္စီရင္လိုက္သလိုပဲလုိ႔ ခံစားမိပါတယ္။

ေနာက္တမ်ဳိးက ျပည့္တန္ဆာေလာကမွာ က်င္လည္ေနတာၾကာၿပီဆိုေတာ့ တန္ေၾကးက်လာတဲ့ ျပည့္တန္ဆာေတြပါ၊ သူတုိ႔ကုိခပ္ေပါ ေပါ "ဘိ" ေတြကေနဖမ္းလာတာပါ၊ ေထာင္ဒဏ္ကလဲ ၁ ႏွစ္ (သို႔) ၂ ႏွစ္က်တတ္ပါတယ္။ သူတို႔က ပညာေလးေတြကလည္း မေတာက္ တေခါက္ေတာ့တတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း ေရာဂါပိုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿငိတြယ္ခံေနရသူေတြပါ၊ သူတို႔လဲ H.I.V ပိုးကိုမေၾကာက္ ႏိုင္သူေတြထဲမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာ ေရွ႕တန္းျဖန္႔ျဖဴးေရးသမားေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕တန္ေၾကးက အရမ္းမျမင့္သလို၊ အရမ္းလည္း မနိမ့္လွပါဘူး၊ ႐ုပ္ရည္အားျဖင့္လည္း သိပ္အဆိုးႀကီးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။

က်မတို႔တုိက္ထဲ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ စကားၾကည့္ဘူးပါတယ္၊ သူတို႔ကိုေကာင္းေရာင္း ေကာင္းဝယ္လုပ္စားဖို႔ အၾကံ ေပးၾကည့္ေတာ့ သူတုိ႔ကရယ္ပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ေျပာတာက "အမရယ္ အခုလုိေခတ္ႀကီးထဲမွာ အရင္းအႏွီးမ်ားမ်ားမရွိပဲနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ ေစ်းေရာင္းလို႔ရမွာလဲ" တဲ့။ က်မကရတဲ့ပိုက္ဆံစုထားေပါ့ ဆိုေတာ့၊ က်မတို႔ကအမ်ားႀကီးမရပါဘူး၊"ေခါင္း" ေတြကလည္း ျဖတ္ေသး တာတဲ့၊ က်မ ထင္တယ္ေလ ေငြရွာရလြယ္ကူတဲ့ ဒီလုပ္ငန္းထဲမွာသူတုိ႔ကိုယ္တိုင္ ေပ်ာ္ေနတာျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သူတို႔မွာလည္း H.I.V နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အယူအဆအမွားေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။ သူတို႔က H.I.V ပိုးကနယ္စပ္သြားတဲ့ လူေတြမွာျဖစ္တာတဲ့ေလ၊ က်မနဲ႔ ေအးမိုးက မဟုတ္ဘူး ျမန္မာျပည္ထဲမွာလဲ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ လက္မခံပါဘူး ျပန္မေျပာသာလို႔မေျပာေပမယ့္ သူတို႔ မယံုဘူးဆိုတာ သိသာ ပါတယ္။

ေနာက္တမ်ဳိးက ေၾကႀကီးတဲ့လူေတြပါ၊ က်မတို႔ အင္းစိန္ေထာင္မွာရွိေနတုန္း ၁၉၉၅ ခုႏွစ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ထြန္းၾကည္ အိမ္ကိုငွားၿပီး "ဘိ" ေထာင္ထားတဲ့ ေဒၚသီတာဆိုတဲ့ မိန္းမနဲ႔ေကာင္မေလး ၇ ေယာက္ကိုဖမ္းလာပါတယ္။ ေကာင္မေလးေတြက ခပ္မိုက္မုိက္ေလးေတြပါ၊ သူတို႔ကေၾကးႀကီးပါတယ္၊ ေတာ္႐ံုလူေတြမကပ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဖြင့္ထားတဲ့ပံုစံကလည္း အေတာ္ေလးကို လွ်ဳိ႕လွ်ဳိ႕ဝွက္ဝွက္လုပ္ထားတာပါ၊ အျပင္ကၾကည့္ရင္ export-import ႐ံုးခန္းလိုျပင္ဆင္ထားပါတယ္။ ေကာင္မေလးေတြကို ေျမတုိက္ခန္းထဲမွာထားတာပါ၊ ဧည့္သည္က လာမယ္ဆိုရင္ ဖုန္းနဲ႔အရင္ခ်ိန္းရပါတယ္၊ ၿပီးမွလက္ခံေတြ႔ဆံုပါတယ္၊ ဧည့္သည္အသစ္ဆိုရင္ ရင္းႏွီးတဲ့ဧည့္ေဟာင္းမပါရင္ လက္မခံပါ ဘူး။ ေကာင္မေလးနဲ႔ ေပးမေတြ႔ခင္မွာ ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ေဆးစစ္ခ်က္ကို ျပပါတယ္။ က်မတို႔က ေကာင္မေလးေတြကိုေမးၾကည့္ပါ တယ္ ဘယ္လုိေဆးစစ္ခ်က္ကို ျပတာလဲသိခ်င္လို႔ပါ။ ေကာင္မေလးေတြက "သူတို႔ကိုဆရာဝန္နဲ႔ မွန္မွန္ျပၿပီး၊ ေဆးထိုးေဆးစားခိုင္း တယ္" တဲ့၊ ဒါနဲ႔က်မတို႔ကဆက္ၿပီး ကြန္ဒံုေရာသံုးၾကလားလို႔ ေမးေတာ့သူတို႔က"သံုးတဲ့လူကသံုးၿပီး မသံုးတဲ့လူေတြမသံုးၾကဘူး" တဲ့။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိအမႈနဲ႔ ဖမ္းထားတဲ့လူေတြကို ရဲစခန္းမွာေသြးေဖာ္စစ္ၿပီး ေထာင္ကုိေသြးအေျဖ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီေသြး အေျဖ အရမိန္းခေလး ၂ ေယာက္မွာ H.I.V ပုိးကူးစက္ေနၿပီတဲ့၊ ေထာင္ထဲမွာေတာ့ အဲ့ဒီသတင္းဟာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနပါတယ္၊ အစားအေသာက္ ေသခ်ာ စားေသာက္ေနထိုင္ ေနတာဆိုေတာ့ AIDS လကၡဏာစုေတြ မျပေသးပါဘူး၊ သူလုိကိုယ္လိုသာမာန္ လူေတြပါပဲ၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကာယံ ရွင္ ေတြလဲသူတို႔ရဲ႕ ေသြးအေျဖကိုသူတို႔ၾကားမွာပါဘဲ၊ ဘယ္သူကမွေတာ့ သူတို႔ကိုတရားဝင္ေသြး အေျဖကိုေျပာမျပၾကပါဘူး။

က်မတို႔ကေထာင္ေဆးမွဴး အန္တီေဖာကိုေမးၾကည့္ပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာျပန္႔ႏွံေနတဲ့ သတင္း ကာယကံရွင္ကို တရားဝင္ေျပာျပလားလုိ႔ ေလ၊ ဒီေတာ့အန္တီေဖာက "ငါတို႔က ႏွင့္သိမ့္ေဆြးေႏြး ပညာေပး႒ာန မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေတာ့ ေျပာမေနႏိုင္ဘူး" တဲ့၊ က်မကပဲဆက္ၿပီး ေတာ့ "အခုလြတ္ရင္ ေဆးမွတ္တမ္းေပးမွာလား" ဆိုေတာ့ အန္တီေဖာကပဲ "ဌာနဆိုင္ရာလုပ္ငန္းအရေပးစရာ မလုိဘူး"၊ ေအးမိုး က ထပ္ၿပီး "တျခားလူေတြကူးကုန္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ" လုိ႔ေမးပါတယ္၊ အဲဒီေတာ့ အန္တီေဖာက "ဝါသနာပါတဲ့လူေတြခံေပါ့၊ ပိုက္ဆံ ေပးၿပီး ေရာဂါဝယ္တ ငါေတာ့မသနားပါဘူး" တဲ့။ တကယ္ကသူတို႔ အေတြးတိမ္တာပါ ဒီကိစၥဟာအမ်ဳိးသားေရးပါ၊ ပိုက္ဆံေပးၿပီး ေရာဂါဝယ္တဲ့ လူေတြေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕အိမ္ရွင္မေတြကို ကူးစက္မယ္၊ အိမ္ရွင္မေတြကတဆင့္ အျပစ္မရွိ၊ အျပစ္မသိေသးတဲ့ ကေလး ေတြကိုကူးစက္မယ္ အရွည္ႀကီးစဥ္းစားၾကရင္ ဒီစကားကိုေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေကာင္မေလးေတြက ၁ ႏွစ္ခြဲပဲက်တာဆိုေတာ့ သူတို႔ျပန္လြတ္မယ့္ရက္မွာ က်မတို႔ကိုလာႏႈတ္ဆက္ပါတယ္၊ က်မတို႔ကအခုဘယ္ကို ျပန္မလည္းလို႔ေမးေတာ့၊ သူတို႔မာမီရဲ႕ေယာက္်ားက မႏၱေလးမွာအိမ္းငွားထားၿပီးၿပီတဲ့၊ ရန္ကုန္မွာက အမႈကိစၥျဖစ္သြားေတာ့ ဆက္ေန လို႔ မေကာင္းေတာ့လုိ႔ မႏၱေလးတက္ၿပီး၊ လုပ္ငန္းခြင္အသစ္ျပန္စမယ္တဲ့၊ ဒါဆိုရင္အသစ္ဆိုၿပီး ေစ်းေတာင္ပိုရေသးတယ္တဲ့၊ သူတို႔ မာမီက ၇ ႏွစ္က်တာဆိုေတာ့ ဘယ္သူေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔မွာလဲလုိ႔ ေမးလိုက္မိေသးတယ္၊ မာမီကလူလည္မ သူ႔သားသမီးေတြ ကိုေတာ့ သူ႔ လုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္မခံဘဲနဲ႔ သီးသန္႔ထားထားတာ၊ သူ႔သမီးအရင္းေတြ လာေတြ႔လိမ့္မယ္တဲ့၊ က်မတို႔လည္း သက္ျပင္းခ် ယံုမွတပါး အျခားမရွိေတာ့ပါ။

အခုစက္ဝိုင္းဟာ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနၾကပါတယ္။ ဘယ္သူကမွကိုယ့္ရဲ႕ ေရာဂါရာဇဝင္ကို အမွန္ထုတ္မေျပာသလုိ၊ တာဝန္ယူေနတဲ့လူ ေတြလည္း ဘာမွထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဒီအေျခအေနကို မရွင္းႏိုင္ေသးဘဲ ဘယ္လုိလုပ္ H.I.V ဦးေရေလွ်ာ့နည္းလာမွာ လဲ။ ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆး႐ံုမွာ ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီးလုပ္ခဲ့တဲ့ က်မအေဒၚရဲ႕အေျပာအရ သူတို႔ရဲ႕စာရင္းဇယားဟာ ေဆး႐ံုကိုေရာက္မလာတဲ့ လူေတြ၊ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္မွန္းမသိတဲ့ လူေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္တဲ့။ ရပ္ကြက္ေတြထဲမွာလည္း H.I.V နဲ႔ ေသဆံုးသူေတြကို မၾကာခဏျမင္ ေတြ႔ေနရပါတယ္၊ မ်ားေသာအားျဖင့္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အရြယ္ေတြပါ၊ သူတို႔ရဲ႕ေရာဂါေဝဒနာေၾကာင့္ အိမ္မွာရွိတဲ့ မိသားစုလည္း ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားၿပီး ဒုကၡေရာက္ၾကရပါတယ္။

ေဆးထိုးအပ္ေၾကာင့္ H.I.V ပိုးကူးစက္ခံရတဲ့ ၁၇ ႏွစ္အရြယ္ေကာင္းေလး အေၾကာင္းကိုလည္း က်မအေဒၚေျပာျပလို႔ သိရပါတယ္။ ေကာင္ေလက ပညာေတာ္ပါတယ္ ပခုကၠဴဘက္ကလာတာျဖစ္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံျခားပညာသင္ခြင့္ရလို႔ ေဆးစစ္ဖို႔အတြက္ ေရာက္လာတာပါ။ ေကာင္ေလးပံုစံက ႐ိုး႐ိုးေအးေအးနဲ႔ အညာသားေလးမွန္းသိသာပါတယ္ ေဆးလာစစ္တုန္းကေတာ့ သူ႔ရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ တက္ႂကြ ေပ်ာ္ရြင္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဆးစစ္ခ်က္ကိုရေတာ့ မယံုႏိုင္ေအာင္ပဲ သူ႔ဘဝေျပာင္းလဲသြားခ့ဲပါတယ္။ အဲဒါက သူ႔မွာ H.I.V ပိုးကူး စက္ခံေနရၿပီတဲ့၊ က်မအေဒၚလည္း အရမ္းစိတ္ဝင္စားသြားလို႔ သူ႔ရဲ႕ကိစၥကိုသူနဲ႔ေရာ အုပ္ထိန္းသူေတြနဲ႔ပါ ေသခ်ာေဆြးေႏြးေမးျမန္းခဲ့ပါ တယ္။ တကယ္ကသူဟာ ေဆးထိုးအပ္ရဲ႕သားေကာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသူပါ၊ သူတို႔ရြာေလးမွာ ဆရာဝန္မရွိပါဘူး၊ ဆရာဝန္ရွိတဲ့တိုက္နယ္ေဆး႐ံု ကိုသြားမယ္ဆိုရင္ ၃ မိုင္ေလာက္ေတာ့သြားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ရြာေတြမွာ သူတို႔အေခၚေဆးထိုးဆရာ (ကြန္ေပါင္ဒါ) ေတြရွိပါတယ္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုအသည္းအသန္ မဟုတ္ရင္ ေဆး႐ံုမသြားဘဲ ကြန္ေပါင္ဒါနဲ႔ပဲ ကုသေလ့ရွိပါတယ္။ ကြန္ေပါင္ဒါကလည္း ေဆးထိုးေပး လုိက္တာပါပဲ၊ ဒီလုိနဲ႔ က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာတဲ့ သားငယ္ဟာ ကြန္ေပါင္ဒါနဲ႔ မၾကာခဏေဆးထိုးရေလ့ရွိတယ္တဲ့၊ သူ႔မိဘေတြက ေျပာ ျပတာပါ၊ ေကာင္ေလးကေတာ့ သူဘာေၾကာင့္ H.I.V ကူးစက္ခံရတယ္ဆိုတာကို နားမလည္ပါဘူး။

ေဆးထိုးအပ္ကေန H.I.V ပိုးကူးစက္ျခင္းကေတာ့ ဒုတိယအမ်ားဆံုးပါပဲ၊ အဲဒီအထဲမွာသြားေဝဒနာကို ကုသတဲ့ပစၥည္းေတြ ပါဝင္ပါ တယ္၊ တတိယ တမ်ဳိးကေတာ့ မမ်ားေပမယ့္ရွိေနပါတယ္၊ ေသြးသြင္းကုသျခင္းကေန ပိုးကူးစက္ခံရတာပါ၊ ကေလးေဆး႐ံုမွာ ကေလး ၁ ေယာက္ကို က်မ ေတြ႔ခဲ့ဘူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီကိစၥေတြရဲ႕အရင္းအျဖစ္ဟာ ဘာေတြလည္း၊ ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ ပရမ္း ပတာျဖစ္ေနရတာလဲ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ေတာင္အာဖရိက ႏုိင္ငံေတြလုိ မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပး႐ံုမွတပါး ....
ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့ ပါ။

ခင္ၿငိမ္းသစ္
Friday, December 18, 2009
မူရင္း (ေန႕သစ္)

အန္အယ္ဒီ ေခါင္းေဆာင္မႈ ျပင္ဆင္ေရး တိုင္းရင္းသားမ်ား ႀကိဳဆို

-ျမင့္ေမာင္-

နယူးေဒလီ (မဇၥ်ိမ)။ ။ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟိုအလုပ္ အမႈေဆာင္အဖဲြ႔ ျပင္ဆင္ဖဲြ႔စည္းမည့္ အေပၚ ျပည္တြင္းရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ဝါရင့္အဖြဲ႔မ်ားက ႀကိဳဆို လိုက္ၾကသည္။

အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ အေထြေထြ အတြင္းေရးမႉး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ဥကၠ႒ ဦးေအာင္ေရႊ၊ အတြင္းေရးမႉး ဦးလြင္၊ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ - CEC အဖဲြ႔ဝင္ ဦးလြန္းတင္တို႔ ယမန္ေန႔က ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ CEC တိုးခ်ဲ႕ ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းရန္ သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္ကို ျပည္တြင္းရွိ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ား အဖဲြ႔ႏွင့္ တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ႀကိဳဆိုလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

“ဦးေအာင္ေရႊ၊ ဦးလြန္းတင္၊ ဦးလြင္ကို ေဒၚစုက ေျပာတဲ့ စကားကို လူႀကီးေတြကလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴနဲ႔ သေဘာတူတယ္။ အဲဒီလို ပါတီ ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းမယ္ ဆိုတာက ေကာင္းတဲ့ လကၡဏပါပဲ။ အဲဒီ အေျခအေနမွာ ႀကိဳဆိုေထာက္ခံပါတယ္။ ပါတီအတြက္ လူငယ္ေတြနဲ႔ ေသြးသစ္ ေလာင္းသင့္တယ္။ တိုက္ပြဲက ဘယ္ေလာက္ ၾကာဦးမယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ ပါတီ ေသြးသစ္ေလာင္းဖို႔ လုပ္တာက မွန္ကန္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္” ဟု ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရး သမားႀကီး သခင္ခ်န္ထြန္းက မဇၥ်ိမကို ေျပာသည္။

CRPP ေခၚ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားျပဳ ေကာ္မတီ အတြင္းေရးမႉး ဦးေအးသာေအာင္က “ဥကၠ႒ အပါအဝင္ CEC အဖြဲ႔ဝင္ ၃ နဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါက်ေတာ့ သေဘာတူညီမႈ ရတာကို ႀကိဳဆိုပါတယ္။ လက္ရွိ CECေတြ အပါအဝင္ ေနာက္ထပ္ တိုးခ်ဲ႕ ဖြဲ႔စည္းမယ္လို႔ေတာ့ ၾကားတယ္။ ပထမအဆင့္အေနနဲ႔ ေကာင္းတဲ့ အလားအလာလိုေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ျမင္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ZNC ေခၚ ဇုိမီးအမ်ဳိးသား ကြန္ဂရက္ ဥကၠ႒ ပူက်င့္ရွင္းထန္ကလည္း “ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္အားအေကာင္းဆံုး ပါတီကလည္း ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ ပါတီထဲမွာ အသက္ႀကီးတဲ့ သူေတြ၊ အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ အနားေပးၿပီးေတာ့ လုပ္ဖို႔ဆိုၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာျပဆိုၾကတယ္။ အခုလို ဂါရဝျပဳၿပီးေတာ့ ဦးေအာင္ေရႊ၊ ဦးလြန္းတင္၊ ဦးလြင္ ေနရာကို အစားထိုးဖို႔ ေဒၚစုက လုပ္တာကို ဟိုဘက္အားလံုး လက္ခံတယ္ဆိုေတာ့ ေကာင္းတဲ့လကၡဏာပါ။ အဖြဲ႔တခုထဲ အတြက္ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံတခုလံုးအတြက္ပါ မ်က္ႏွာကို ေထာက္တယ္၊ အျပဳသေဘာ ေဆာင္တယ္လ႔ို ျမင္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ သက္ရြယ္ႀကီး ပါတီေခါင္းေဆာင္ ၃ ဦးကို ရန္ကုန္ရွိ အစိုးရ ဧည့္ေဂဟာ စိမ္းလဲ့ကန္သာ ေဂဟာတြင္ ယမန္ေန႔က တနာရီခန္႔အၾကာ ေတြ႔ဆံုၿပီး CEC တိုးခ်ဲ႕ေရးကို အႀကံျပဳ ေတာင္းဆိုခဲ့ရာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားက သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။

လက္ရွိ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠ႒ ဦးေအာင္ေရႊသည္ အသက္ ၉၂ ႏွစ္၊ CEC အဖဲြ႔ဝင္ ဦးလြန္းတင္သည္ ၈၈ ႏွစ္ႏွင့္ အတြင္းေရးမႉး ဦးလြင္မွာ ၈၅ ႏွစ္အရြယ္ ရွိၿပီျဖစ္သည္။

သခင္ခ်န္ထြန္းက “အသက္အရြယ္ႀကီးၿပီး က်န္းမာေရးအရ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ မျပဳႏိုင္တဲ့သူေတြ နားသင့္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါေတာ့တာေၾကာင့္မို႔လို႔ပါ။ သူတို႔ေနရာမွာ လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္တဲ့ သူေတြကို အားျဖည့္ၿပီး၊ သူတို႔က ေနာက္ကေန အၾကံဥာဏ္ေပးၿပီး လုပ္သင့္တယ္” ဟု အၾကံျပဳေျပာဆိုသည္။

ဦးေအးသာေအာင္ကလည္း “ေနာက္တက္လာမယ့္ လူငယ္ေတြ၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ရွိတဲ့သူေတြနဲ႔ တိုးခ်ဲ႕ၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့သူ၊ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္က် သြားတဲ့သူေတြရဲ႕ ေနရာကို အစားထိုးၿပီးေတာ့ လဲလွယ္တာက ပါတီတိုင္းမွာ လုပ္႐ုိးလုပ္စဥ္တခုပါပဲ။ အဲဒီလို လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာျပည္အတြက္၊ ဒီမိုကေရစီေရအတြက္ ေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔အတူ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ဲ့ ပါတီတခု ျဖစ္လာမယ့္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ၿပီးခဲ့သည့္လ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ႏိုင္ငံျခား ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈမ်ား ပယ္ဖ်က္ေရးအတြက္ စစ္တပ္အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊႏွင့္ ပူးေပါင္း ေျဖရွင္းေပးမည္ဟု ကမ္းလွမ္းခဲ့ေသာ စာထဲတြင္ ပါတီ၏ CEC မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံု ဂါရဝျပဳခြင့္ကုိပါ ေတာင္းခံထားခဲ့ၿပီးေနာက္ စစ္အစိုးရက ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား ေတြ႔ဆံုပဲြကို စီစဥ္ေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

အဖဲြ႔ခ်ဳပ္၏ လက္ရွိ CEC တြင္ ဦးေအာင္ေရႊ (ဥကၠ႒)၊ ဦးတင္ဦး (ဒုဥကၠ႒)၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး)၊ ဦးလြင္ (အတြင္းေရးမႉး) ႏွင့္ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားမွာ ဦးဝင္းတင္၊ ဦးသန္းထြန္း၊ သခင္စိုးျမင့္၊ ဦးလွေဖ၊ ဦးလြန္းတင္၊ ဦးညြန္႔ေဝ၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ ျဖစ္သည္။

(ရဲရင့္ေအာင္ တည္းျဖတ္သည္။)

ေနာင္တ အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္

ေနာင္တ = လုပ္သင္႔သည္ကို မလုပ္မိ ၊ မလုပ္သင္႔သည္ကိုလုပ္မိ၍ အခ်ိန္လြန္မွပူပန္ရ ျခင္း ။
( ျမန္မာစာ အဘိဓိဌာန္ က်မ္း မွ )

လိႈင္သာယာ စက္မႈဇံု က အလုပ္သမားမ်ား ဆႏၵျပ ေနျပီ

ၾကာသပေတးေန ့က  လိႈင္သာယာစက္မႈဇံုမွာ စက္မႈဇံု ၃ မွ  အလုပ္သမား တရာေက်ာ္  ဆႏၵျပၾကေၾကာင္းသိရပါတယ္။ ဆႏၵျပတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ လုပ္ခနဲ ့လစာ မေလာက္ငဲ့ျခင္း

လုပ္ငန္းခြင္ အတြင္း ဖိနိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားေၾကာင္း ဆႏၵျပ ၾကျခင္းျဖစ္တယ္လို ့ဆိုတယ္။  ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ဘိုကေလး ျမိဳ ့မွာလည္း ဆႏၵုျပမႈမ်ား စတင္ျဖစ္ပြားေနေၾကာင္းသိရပါတယ္။

အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း အေျပာင္းအလဲအေပၚဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီဝင္ ဝါရင့္သတင္းစာဆရာၾကီး ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ အျမင္

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီဝင္ ဝါရင့္သတင္းစာဆရာၾကီး ဦးဝင္းတင္


အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း အေျပာင္းအလဲအေပၚဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီဝင္ ဝါရင့္သတင္းစာဆရာၾကီး ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ အျမင္

ဘီဘီစီ အင္တာဗ်ဴး

ဒီဇင္ဘာ ၁၇၊ ၂၀၀၉

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကေတာ့ အန္အယ္ဒီေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ ဖြဲ႔စည္းမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါၿပီ။ ေခါင္းေဆာင္လူႀကီးေတြကလည္း သေဘာတူတယ္လို႔ သိရပါၿပီ။ ဒီကေန႔ကာလ အေျခအေနနဲ႔ကိုက္ညီတဲ့ ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မႈကို ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိး ဖြဲ႔စည္းသင့္ပါသလဲ။ အန္အယ္ဒီပါတီ လက္ရွိ ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ ဦးဝင္းတင္ကို ဘီဘီစီက ဆက္သြယ္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ စတင္ေျပာဆိုလာၿပီျဖစ္တဲ့ ပါတီေခါင္းေဆာင္မႈ ေျပာင္းလဲမယ့္ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုသေဘာထားရပါလဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ …

ဦးဝင္းတင္။ ။ ဒီဟာက ျဖစ္လာရမယ့္ ကိစၥပဲလို႔ က်ေနာ္ ယူဆပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားလည္း ပါတီမွာ ထမ္းေဆာင္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းကို ဆယ္စုႏွစ္ကို ေက်ာ္သြားၿပီေနာ္၊ အသက္ေတြလည္းႀကီးလွၿပီ၊ က်န္းမာေရး ေတြကလည္း ခ်ဳိ႕တဲ့လာၿပီ ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔က အနားယူရမယ့္ အခ်ိန္လည္းေရာက္လာတယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ စီအီးစီက တိုးခ်ဲ႕တယ္ပဲေခၚေခၚ၊ အားျဖည့္တယ္ပဲေခၚေခၚ၊ လုပ္ရေတာ့မယ့္ကိစၥပဲဗ်။

ဘီဘီစီ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ က်ေနာ္တို႔ေလ့လာစံုစမ္းမိသေလာက္ အန္အယ္ဒီ လူလတ္ပိုင္းနဲ႔ လူငယ္ပိုင္းေတြက ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မႈအပိုင္းကို စနစ္တက် ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္တဲ့ပံုစံနဲ႔ သြားခ်င္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာမ်ဳိးေတြ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါေရာ တကယ္လက္ေတြ႔မွာ ျဖစ္လာႏိုင္ပါ့မလား။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အဲလိုမ်ဳိးျဖစ္ဖို႔ကို သေဘာတူမယ္လို႔ ထင္ပါသလားခင္ဗ်။

ဦးဝင္းတင္။ ။ ဟာ ထင္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ထင္တာေပါ့၊ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႔အစည္းက နာမည္ကိုက အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗ်၊ ဒီမိုကေရစီအဖြ႔ဲအစည္း။ က်ေနာ္တို႔က အာဏာရွင္အဖြဲ႔အစည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီက်င့္ထံုးေတြ၊ ဒီမိုကေရစီလုပ္ရပ္ေတြ၊ ဒီမိုကေရစီေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ဒီမိုကေရစီလုပ္ဟန္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ မူအားျဖင့္ေတာ့ အားလံုးလက္ခံမွာပဲဗ်။

ေနာက္တခုက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၊ ဦးတင္ဦးတို႔ စသည္ ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြရွိေနတဲ့ (အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြေပါ့ဗ်ာ) ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ လည္း (ေခါင္းထဲမွာလည္း၊ ရင္ထဲမွာလည္း) ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ လုပ္လာခဲ့သူေတြ။ ဒီလူေတြဟာ မေန႔တေန႔ကမွ တက္လာတဲ့လူေတြ၊ ၾကားျဖတ္ၿပီးေတာ့မွ ဝင္လာတဲ့ လုပ္တဲ့လူေတြ မဟုတ္ဘူး။ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီး ထဲကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တယ္။ ဆိုေတာ့ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီး ကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ဒီမိုကေရစီနည္းဟန္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ တြန္႔ဆုတ္ျခင္း ဘာဆိုဘာမွ မရွိဘူးလို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။

အဲ … တခုပဲရွိတယ္။ လူငယ္ေတြ အင္အားသစ္ေတြကေနၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္မွန္းေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီနည္းက်တင္ေျမွာက္ျခင္း၊ ဒီမိုကေရစီနည္းက်ေရြးခ်ယ္ျခင္း ဆိုတာေတြက တခါတေလက်ေတာ့ အခု ဗမာျပည္မွာ အေနအထားက ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကသာ ဒီမိုကေရစီ စိတ္ထားေနတာ၊ ဒီမိုကေရစီ ေရွး႐ႈေနတာ။ တိုင္းျပည္ရဲ႕အေနအထားက ဒီမိုကေရစီနဲ႔က က်ေနာ္ထင္တယ္ တယူဇနာ မဟုတ္ေတာင္မွ အေတာ္ ကြာကြာလွမ္းလွမ္းကို ရွိေနတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔မွာ ဘာလြတ္လပ္ခြင့္မွမရွိဘူးဗ်ာ။

ဘာပဲေျပာေျပာ က်ေနာ္တို႔က အားနဲ႔မာန္နဲ႔၊ ခြန္အားနဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ကေလး လုပ္မယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ထားရာေန ေစရာသြားဆိုတဲ့ စိတ္မဟုတ္ဘဲနဲ႔ လုပ္ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ထင္တယ္ အခုခင္ဗ်ားေျပာခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္သစ္ ေဖာ္ထုတ္ေရးတို႔၊ အင္အားသစ္ေဖာ္ထုတ္ေရးတို႔၊ လုပ္ငန္းသစ္မ်ား ေဖာ္ထုတ္ေရးတို႔ဆိုတာေတြဟာ တနည္းမဟုတ္တနည္း အေႏွးနဲ႔အျမန္ ေပၚလာမွာပဲလို႔ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီလိုယံုၾကည္ပါတယ္ဗ်ာ။

ဒီဇင္ဘာလ ၁၆ ရက္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဘီဘီစီ(ျမန္မာပိုင္း) ညပိုင္းအစီအစဥ္မွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပပါတယ္။

ဂ်ဴး - က်မေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္

Wednesday, December 9, 2009
က်မေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္
ေဟာေျပာသူ- ဂ်ဴး

ႂကြေရာက္လာၾကတဲ့ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ စာေပ၀ါသနာ႐ွင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို အခုလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီးေတာ့ ရင္းႏွီးစြာ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္တယ္ဆိုတာ ပထမဦးစြာ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ (ၾသဘာသံမ်ား)


ဒီကေန႔ည က်မ ေဟာေျပာဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ေခါင္းစဥ္က 'က်မ ေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္' ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို တကူးတကန္႔ လာေရာက္နားေထာင္လိုတဲ့ ပရိသတ္အေနနဲ႔ အံ့ၾသခ်င္ အံ့ၾသမိမယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို လာၿပီးေတာ့ နားေထာင္တာဟာ နင္တို႔ေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဆီက ေတာ္တာေတြမ်ား ၾကားရမလား၊ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႔ လာၿပီးနားေထာင္တာ၊ ညံ့တာေတြေတာ့ ငါတို႔ မၾကားခ်င္ဘူး၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ က်မကလဲ က်မ သိတ္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်မဟာ ဘ၀မွာ တခါမွ မေတာ္ခဲ့ဘူးေသးပါဘူး။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား)

ဒီေတာ့ က်မ ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ့ေနတာပဲေတြ႔ေတာ့ က်မရဲ႔ ပရိသတ္ေ႐ွ႔မွာ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းကိုပဲ ၀န္ခံတာဟာ ႐ိုးသားမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ က်မ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုလို စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာၿပီး ေတာ့ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာရတာ က်မ အမ်ားႀကီး ၀မ္းလဲနည္းမိပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ က်မ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။
က်မကေတာ့ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းတခုပဲ ေျပာစရာ ႐ွိလို႔ပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့သူ၊ ေဒါသထြက္ ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ က်မ အၾကံေကာင္းေလးတခုေတာ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ ၾကားခ်င္ရင္ေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လာစရာမလိုပါဘူး။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကားခ်င္ ဂုဏ္ယူခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို ၾကည့္ၾကပါ။ (ေအာ္ဟစ္ လက္ခုပ္သံမ်ား) အခုအခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ 'ဂ်ဴး' ရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံပါေတာ့မယ္႐ွင္။

က်မဟာ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား) ႂကြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္အလုပ္လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္။ စာေရးတဲ့အလုပ္ လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္အလုပ္မွာမ်ား က်မ ညံ့ပါသလဲလို႔ ေမးခဲ့ရင္ က်မ ေျဖခ်င္လို႔ပါ။ က်မဟာ အလုပ္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါမယ္။ က်မဟာ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ညံ့ပါတယ္။ က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ပထ၀ီ၀င္ဘာသာမွာ သင္ရေသာ္လဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ စီးပြါးေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ တတိယတန္းအ႐ြယ္ ေလာက္မွာ ျမန္မာ့ ပထ၀ီ၀င္ဘာာသာကို သင္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ သံယံဇာတေတြအေၾကာင္း စာသင္ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတ အလြန္ေပါမ်ားႂကြယ္၀တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္စပါးေတြ ထြက္တယ္။ ကၽြန္းသစ္ေတြ ထြက္တယ္။ ေရနံေတြလဲ ထြက္ပါတယ္။ ေရနံထြက္တာလဲ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ပါပဲ။ က်မက ေရနံေခ်ာင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေရနံေခ်ာင္းသူဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေရနံေျမကေန ျဖတ္သြားတဲ့အခါမွာ ေရနံတူးစင္ႀကီးနဲ႔ ေရနံတူးေနတာ ေတြ၊ တူးၿပီးသား ေရနံတြင္းေတြကေန ပိုက္လံုးေတြနဲ႔ ေမာင္းတံေတြနဲ႔ စုပ္ယူၿပီးေတာ့ ေရနံေလွာင္ကန္ထဲ ထည့္ေနတာေတြ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေရနံေလွာင္ကန္ေတြထဲက မ်ားျပားလွတဲ့ ေရနံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲဆိုတာေတာ့ က်မက မျမင္ရဘူးေပါ့။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ ျမင္ရတာက ေရနံေလွာင္ကန္ပဲ ျမင္ရတာကိုး။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒါ ေရနံနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အပိုင္းပါ။ ေနာက္ထပ္ သံယံဇာတေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဥပမာ တြင္းထြက္ပစၥည္းေတြ၊ ေက်ာက္မီးေသြးလဲ ထြက္ပါတယ္။ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ေ႐ႊ၊ ေ႐ႊေၾကာႀကီးေတြလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ အျပင္ ေက်ာက္မီးေသြး၊ ခဲမျဖဴတို႔၊ အၿဖိဳက္နက္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မထြက္တဲ့ တြင္းထြက္ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ အမ်ားႀကီး ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာ့ပိုင္နက္ ပင္လယ္ေရျပင္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ ငါးပုစြန္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူလူထု စားသံုးလို႔ေတာင္ မကုန္တဲ့အတြက္ စည္သြတ္ဗူး ေတြနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေရခဲ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုေတာင္ တင္ပို႔ေရာင္းခ်လို႔ ရပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တတိယတန္း ေက်ာင္းသူ က်မဟာ က်မႏိုင္ငံကို က်မ ေတာ္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) သယံဇာတေတြ သိပ္မ်ားတာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တေန႔က်ေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခားျပင္ပမဂၢဇင္းတခုကို သြားဖတ္မိပါတယ္။ သြားဖတ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ စာေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးတို႔ ပံုျပင္တို႔ဆိုရင္ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ ဖတ္တတ္ေနပါၿပီ။ အဲ့ဒီမွာ ကံဆိုးစြာနဲ႔ စာေၾကာင္းေလးတေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီ စာေၾကာင္းေလးကို က်မ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။'ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တတိယေျမာက္ လိုက္ပါသည္တဲ့'။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပထ၀ီ သင္ခါစ တတိယတန္းေက်ာင္းသူ အျမင္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်မ ဒီလိုပဲ ျမင္တာေပါ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ သယံဇာတ ထြက္႐ံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါ က်မရဲ႔ အေျပာမဟုတ္ ပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပညာ႐ွင္ေတြေျပာတဲ့ အေျပာပါ။ သူတို႔က ဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ အခ်က္ႀကီး (၄)ခ်က္ လိုပါတယ္တဲ့။ သယံဇာတ၊ သဘာ၀သယံဇာတ (Natural Resource) လို႔ေခၚတဲ့ သဘာ၀သယံဇာတေတြ ေပါမ်ားဖို႔တဲ့။ နံပါတ္ (၂)ကေတာ့ အစဥ္အဆက္က ႀကီးပြါးခဲ့တဲ့၊ အစဥ္အဆက္က ႐ွိခဲ့တဲ့ အရင္းအႏွီး၊ နံပါတ္ (၃) က Technology လို႔ေခၚတဲ့ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြ၊ နံပါတ္ (၄) ကေတာ့ အဲ့ဒီနည္းပညာကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ အဲဒီ ေလးမ်ိဳးလံုး ႐ွိတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ (သို႔မဟုတ္) ေလးမ်ိဳးမွာ သံုးမ်ိဳးေလာက္ ႐ွိတဲ့ႏိုင္ငံဟာ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံဟာ ခ်မ္းသာပါတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက (၁) သယံဇာတေတြေတာ့ ေပါမ်ားႂကြယ္၀ပါတယ္။ ေနာက္ နံပါတ္ (၂) (၃) (၄) ႐ွိ မ႐ွိေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းက အဲ့ဒီက စ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာရရင္ေတာ့ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မ ညံ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္အေၾကာင္း က်မ ျပန္ေျပာပါမယ္။ စတုတၳတန္း (ဒါမွမဟုတ္) ပဥၥမတန္း အ႐ြယ္ ေလာက္ ကေလးဘ၀မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အေရးအခင္းတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းမွာ ၿမိဳ႔ႀကီးေတြ၊ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြကေန ၿပီးေတာ့ စတင္ ျဖစ္ပြါးခဲ့ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပ်ံ႔ႏွ႔ံလာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းကေတာ့ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းပါ။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီးလို႔ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ၾကားရပါတယ္။

က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြေတာ့ မခ်ၾကပါဘူး။ က်မတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ အတန္းထဲမွာ က်မတို႔နဲ႔ စာၿပိဳင္ဖက္ တ႐ုတ္မေလး ၃ - ၄ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ က်မတို႔လဲ စာေမးေဖာ္ ေမးဖက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ တရုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔လဲ လက္ခံလိုက္႐ံုပဲေပါ့။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီ၊ ဒီေလာက္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ တရက္ေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မတို႔ကို ေျပာပါတယ္။ တို႔တေတြ မနက္ဖန္ ေရာက္လို႔႐ွိရင္ ဒီၿမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးတန္းစီ လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ရမယ္တဲ့ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲဒီေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာသင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ထြက္ ရမယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မတို႔ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ပဲ လိုက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ နင္တို႔အားလံုး စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ေသေသ၀ပ္၀ပ္ ခ်ီတက္ရမယ္ေနာ္တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲလို႔ရတယ္။ နင္တို႔ ႀကိဳက္တဲ့လူနဲ႔ နင္တို႔ တြဲၾကပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မကလဲ က်မရဲ႔ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ တ႐ုတ္မေလးကို ေ႐ြးလိုက္ပါတယ္။ က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္မေလးဟာ တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္း မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံဖို႔ ၿမိဳ႔ထဲမွာ ခ်ီတက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔က ၂ ေယာက္တတြဲ လမ္းေလွ်ာက္ လမ္းေတြေပၚမွာ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ခ်ီတက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ႐ွ႔က တေယာက္က စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ တိုင္ေပးတယ္။ က်မတို႔က ေနာက္ကေနၿပီး လိုက္ေအာ္ရတယ္။ လိုက္ေအာ္ေတာ့လဲ တို႔အေရး၊ တို႔အေရး ေပါ့။ ေ႐ွ႔က ဘာေအာသလဲေတာ့ က်မတို႔ ေကာင္းေကာင္း မၾကားရဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေ႐ွ႔ကတေယာက္က တိုင္ေပးလိုက္၊ ဘာမွမသိပဲ ေနာက္က တို႔အေရး ေအာ္လိုက္၊ ေအာ္ရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတကာကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လမ္းေလွ်ာက္ရတာ၊ ေအာ္ရတာ ေမာရင္ ေရေသာက္ရေအာင္၊ အေအးေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြကေနၿပီး အိမ္ေ႐ွ႔မွာ စာပြဲေလးေတြ ခင္းၿပီးေတာ့ က်မတို႔ကို အစားအစာေတြ ေကၽြးေမြးပါတယ္။ က်မတို႔လဲ အလကားရတာမွန္သမွ် အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အက်င့္က ပါေနတာကိုး (ရီသံမ်ား)
ဗမာက ေကၽြးေကၽြး၊ တ႐ုတ္က ေကၽြးေကၽြး အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) ဒီလိုနဲ႔ပဲ နည္းနည္း ေနျမင့္လာတဲ့အခါမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေ႐ွ႔မွာ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတဲ့ ေျမတလင္းျပင္ႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားလံုးစု႐ံုးၿပီးေတာ့ အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ ကိုယ့္လူစုနဲ႔ကိုယ္ စု႐ံုးၾကပါတယ္။

အဲဒီမွာ က်မတို႔ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့၊ ေအာ္... က်မ ေမ့ေနလို႔၊ က်မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါမွာ ဒီအတိုင္း လက္လြတ္ေလွ်ာက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ 'ေခါင္း' ႀကီးေတြကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲၿပီးေတာ့ ဒီ ေခါင္းႀကီးေတြကေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆြဲႏိုင္ေအာင္ပါ။ စကၠဴေတြနဲ႔လဲ ေခါင္းပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာလဲ က်မတို႔ မ်က္စိေ႐ွ႔မွာ စကၠဴစုတ္ေတြ ထည့္ထားတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စကၠဴစုတ္ေတြကို က်မတို႔က စကၠဴစုတ္ေတြလို႔ မမွတ္ရဘူးတဲ့။ အဲဒီအထဲမွာ အေလာင္းေတြ ပါတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာမွ က်မ ပထမဦးဆံုး နံမည္တခုကို ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီနာမည္ကေတာ့ ေမာ္စီတုန္းတဲ့။ ေမာ္စီတုန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို အဲဒီအခိ်န္မွာမွ ပထမဦးဆံုး ၾကားဖူးတာပါ။ ေမာ္စီတုန္း က်ဆံုးပါေစ ေပါ့။ အဲ့ဒီလို ဆိုတယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႔ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မတို႔ ဆရာမက အဲဒီ ေခါင္းႀကီးကို မီး႐ိႈ႔ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ က်မက သူမ်ားေအာ္ရင္သာ ေနာက္ကေန တို႔အေရး လိုက္ေအာ္ရဲတာ။ က်မကေတာ့ မီး႐ိႈ႔ဖိုေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ က်မက ေနာက္ဆုတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မကို ေ႐ွ႔ထြက္ခိုင္းတယ္။ က်မက အတန္းရဲ႔ ေမာ္နီတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)

"တင္တင္၀င္း နင္ေ႐ွ႔ထြက္ နင္မီး႐ိႈ႔ ရမယ္" လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက မ႐ိႈ႔ရဲဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ကို ကပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့ နည္းနည္းအသက္ႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္က က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္စား ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ မီး႐ိႈ႔တယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မဟာ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးမ႐ွိေအာင္ ည့ံတယ္ဆိုတာ က်မ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါ က်မရဲ႔ စီးပြါးေရး ညံ့ဖ်င္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရး ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုသာ ညံ့တယ္။ က်မက ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုေတာ့ က်မဘ၀မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတခုက စာေရးဆရာ ဘ၀တခုပါပဲ။ စတုတၳတန္းအ႐ြယ္ ကတည္းက က်မဟာ စာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ က်မကို တြန္းအားေပးတဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။ က်မဟာ ေက်ာင္းစာက လြဲၿပီးေတာ့ အျပင္ဘက္စာေပေတြကို မဂၢဇင္းေတြကို အမ်ား ဖတ္ခဲ့ ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့၊ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ စာေရးဆရာႀကီး ဓူ၀ံ၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ သူတို႔ စာအုပ္ေတြကို က်မ ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အခုထိ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါဟာ က်မအတြက္ ပထမဦးဆံုး ၀တၳဳပါ။ အဲ့ဒါကေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' လို႔ အမည္ရတဲ့ ၀တၳဳ ျဖစ္ပါတယ္။ 'မာလာ' ဟာ လက္သံုးလံုးေလာက္ ထူတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ပါ။ သူ႔ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မရဲ႔ က်မကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မက ကာတြန္းေတြပဲ ဖတ္ပါတယ္။ ကာတြန္းေတာင္မွ ထူရင္ မဖတ္ပါဘူး။ ခပ္ပါးပါးပဲ ဖတ္ပါတယ္။ တရက္က်ေတာ့ က်မ စတုတၳတန္း စာေမးပြဲအၿပီး ေက်ာင္းအားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မ ေမေမက စာအုပ္တအုပ္ ယူလာေပးပါတယ္။

"သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္စမ္း" လို႔ က်မကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီ၀တၳဳက 'မာလာ' ၀တၳဳပါ။ က်မက စာအုပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ "အား စာအုပ္ႀကီးက အထူႀကီးပါလားေမေမ" လို႔ ေျပာေတာ့ "ေအး ထူေတာ့ ထူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သမီး စိတ္၀င္စားမွာပါ" တဲ့။ သမီးတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဟာ စကားေျပာရင္ အင္မတန္ ႐ိုင္းတယ္တဲ့။ ကိုကိုရယ္၊ ညီမေလးရယ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမေျပာဘူး၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း အႀကီးနဲ႔အငယ္ကို နင္, ငါ သံုးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ မေကာင္းဘူးတဲ့၊ ဒီေတာ့ သမီး ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ သမီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လာလိမ့္မယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ လူေတြဟာ စကားေျပာရင္ သိပ္ယဥ္ေက်းတာပဲတဲ့။ ဖတ္ၾကည့္ပါတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မကလဲ ေမေမက ဖတ္ခိုင္းတယ္ဆိုရင္ ငါဖတ္ဖို႔ သင့္တာေပါ့။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေ႐ွ႔မွာပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ ဖြင့္ဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ စ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ သူက အခန္း(၁) အဖြင့္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တခုရဲ႔ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ၊ သံတိုင္ေတြေနာက္မွာ အက်ဥ္းသား ၁၀ ေယာက္ အက်ဥ္းက် ေနပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ဥ္းသား ေတြပါ။ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္၊ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္နာမည္က ဗိုလ္နႏၵလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ပါက ၉ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ကို ဒီကေန႔ ညေန ေနကြယ္လို႔ ႐ွိရင္ လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ၿပီး၊ မေသမခ်င္း ႀကိဳးေပးသတ္ခံရဖို႔ ဘုရင္က အမိန္႔ ခ်ၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ အားလံုးဟာ ဒီကေန႔ ညေနမွာ ေသမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္႐ြ႔ံတုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ တပည့္ေတြဟာ ငိုတဲ့သူက ငိုေနၾကတယ္။ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ထိုးၿပီး ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ ေဒါသတႀကီး စကားေျပာတဲ့သူက ေျပာေနၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္နႏၵက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တယ္။ "သူတို႔ခမ်ာ ငါ့ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို လိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတို႔ဟာ ႀကိဳးေပးၿပီး အသတ္ခံရေတာ့မွာပါလား၊ သူတို႔ေတြ အေသေျဖာင့္ေအာင္၊ ေသျခင္းတရားကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ ေအာင္ ငါ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပမွ ျဖစ္မယ္" လို႔ သူ႔ဖာသာသူ ေတြးၿပီးေတာ့ သူ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပပါတယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာကေတာ့ အနႏၵသူရိယ အမတ္ႀကီး ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ အမ်က္ေျဖ အလကၤာလို႔ အမည္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ။ "သူတည္းတေယာက္၊ ေကာင္းဖိ္ု႔ေရာက္မူ၊ သူတေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း" အဲ့ဒီကဗ်ာပါ။ သူက အဲ့ဒီကဗ်ာကို ႐ြတ္တဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာက ဘယ္လိုဖြဲ႔ထားသလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္နႏၵသည္ သူ၏ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ထိုကဗ်ာကို ႐ြတ္ဆို၏တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ က်မက နည္းနည္း ကေလး နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္နႏၵကို က်မသိတာက သူပုန္ဗိုလ္လို႔ က်မသိပါတယ္။ သူပုန္ဗိုလ္ တေယာက္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို ဖြဲ႔သလဲ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးဆိုတာ သူပုန္ဗိုလ္ကို ဖြဲ႔ရမယ့္ စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ဟီး႐ိုးေတြကိုသာ သံုးရမယ့္ စကားပါ။ ဒီေတာ့ က်မအျမင္မွာ သူပုန္ဗိုလ္ဆိုတာ လူဆိုးပဲ၊ လူဆိုးတေယာက္ကို ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔လို႔ ဖြဲ႔တာဟာ နည္းလမ္း မက်ဘူးလို႔ က်မရဲ႔ စတုတၳတန္း အျမင္နဲ႔ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမးမိတယ္။ ေမေမလို႔ ဗိုလ္နႏၵဟာ ဘာလဲလို႔၊ အဲ့ဒီလို ေမးေတာ့ ေမေမက ဇာတ္လိုက္တဲ့၊ (ရီသံမ်ား) က်မပိုၿပီးေတာ့ နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ (ရီသံမ်ား) သူပုန္ဗိုလ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ က်မ အဲ့ဒီမွာ အဲ့ဒီႏွစ္ခုကို ယွဥ္ၿပီး နားမလည္ဘူးေပါ့။ က်မ အျပင္မွာ သူခိုးေတြ၊ ဓါးျပေတြ၊ သူပုန္ေတြ၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ အဲ့ဒါေတြ အကုန္လံုးက လူဆိုးေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလူဆိုးတေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္သလဲ က်မက ေမေမ့ကို ျပန္ေမးတယ္။ ေမေမလို႔ ေမေမ့ဥစၥာက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ သူပုန္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္မလဲ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ က်မကေျပာေတာ့ ေမေမက ျဖစ္ႏိုင္တာေပ့ါ သမီးရယ္တဲ့၊ တခါတခါက်ေတာ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ႐ွင္ဘုရင္က ဆိုးေနရင္၊ ယုတ္မာေနရင္၊ ေကာက္က်စ္ေနရင္ သူပုန္ဆိုတာလဲ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္တဲ့။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့မွ က်မ ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ က်မ ဒီ၀တၳဳကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးေသးတယ္၊ ဟုတ္ပါၿပီလို႔ အဲ့ဒါဆိုလို႔႐ွိရင္ ဒီသူပုန္ဗိုလ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနရတာ သူက ဘာျဖစ္လို႔ သူပုန္ဘ၀ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္သလဲ ေမေမလို႔ က်မက ျပန္ေမးတယ္။ ျပန္ေမးေတာ့ ေမေမကလည္း သူ႔သမီးကို စာဖတ္ေစခ်င္ေတာ့ ႐ွင္းျပတယ္၊ သူ႔ဘ၀တဲ့၊ သူကေတာ့ သူပုန္ဘယ္ဟုတ္မလဲ သမီးရယ္တဲ့၊ သူက ဘုရင့္သားေတာ္ တပါးပါ၊ သူတကၠသိုလ္ျပည္မွာ ပညာသြားသင္ေနတုန္းက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို သူ႔အေဖလက္ေအာက္က စစ္သူႀကီးတပါးက တိုက္ခိုက္ၿပီးေတာ့ သိမ္းယူထားတဲ့အတြက္ သူဟာ ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူပုန္ဘ၀ကို ေရာက္ရတာပါတဲ့။ (လက္ခုပ္ၾသဘာသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္၊။ ဟုတ္ပါၿပီေမေမ အဲ့ဒါဆိုရင္ သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီး ဒီဇာတ္လမ္းအဆံုးကို သိပ္သိခ်င္တာလို႔၊ အဲ့ဒီ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကိုေတာ့ သမီးကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ ေျပာပါအုန္းလို႔။ သူက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရရဲ႔လားလို႔ က်မ ေမးလိုက္တယ္။ က်မေမးလိုက္ေတာ့ ေမေမက ရတယ္ သမီးတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူရသင့္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ စည္းစိမ္ကို သူျပန္ရသြားပါတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီလို က်မကို ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ ဒီဇာတ္လမ္းကို ႀကိဳက္လို႔ ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါတယ္။ တကယ္လဲ ေမေမေျပာသလိုပဲ သူပုန္ဗိုလ္နႏၵဟာ သူရသင့္ရထိုက္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ ဒီနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားပါတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ သူထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားလဲ၊ အဲ့ဒါကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မရဲ႔ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္အစပါပဲ။

က်မဟာ လူေတြကို စ႐ိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးဖြဲ႔ခ်င္တယ္။ လူဆိုးဆိုလဲ လူဆိုးစ႐ိုက္၊ လူေကာင္းဆိုရင္လဲ လူေကာင္းစ႐ိုက္ အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ခ်င္တယ္။ အမွန္တရားဟာ ေ႐ွ႔မွာ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေ႐ွ႔မွာ ေရာက္ဖို႔ က်မက ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီလို စိတ္ေလးေတြဟာ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းကေနၿပီး က်မကို ပိုပို ပိုပို တြန္းအားေပးလာေတာ့ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္တခုထဲနဲ႔ က်မဟာ ႀကီးျပင္းခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူး ၅ ခု ရသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲဒီဂုဏ္ထူး ၅ ခုေလးကို က်မက ႏွေမ်ာၿပီးေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ေခတ္တုန္းက ဂုဏ္ထူး ၆ ခုေတြ၊ ၅ ခုေတြ၊ ၄ ခုေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူတို႔ေတြ အားလံုးဟာ ေဆးတကၠသိုလ္ကို၀င္ဖို႔ပဲ အာ႐ံု႐ွိၾကပါတယ္။ ႐ူပေဗဒ၊ ဓါတုေဗဒေတြကို မ၀င္ၾကပါဘူး။ မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ေစခ်င္တယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ က်မရဲ႔ မိဘေတြက ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ဖို႔ ေျပာလို႔ က်မကလဲ ဂုဏ္ထူးေလးကို အားနာလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀င္ခဲ့ေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို လံုး၀၀ါသနာ မပါပဲ ေရာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေဆးပညာကလြဲရင္ အားလံုးကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)

က်မ တေန႔တေန႔ ဖတ္တဲ့ စာေတြဟာ ေဆးပညာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ွိဘူး၊ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတခု က်မသြားေတြ႔တယ္။ အဲ့ဒီ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးထဲမွာ က်မ မဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ၾကားဖူးၿပီးေတာ့ မဖတ္ဖူးတာ၊ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတာ၊ ျမန္မာလို အဂၤလိပ္လို အစံုပါပဲ။ အဲ့ဒါႀကီးကို က်မ ျမင္ၿပီးေတာ့ ငါေတာ့ ဒီ ေဆးတကၠသိုလ္ ၇ ႏွစ္ အတြင္း ဒီစာအုပ္ေတြ ၿပီးေအာင္ဖတ္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ အျပင္စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာ စာသင္တဲ့အခါမွာ က်မက ေနာက္ဆံုးကေန မတ္တတ္ရပ္ပါတယ္။ ဆရာ စာေမးလြတ္ေအာင္လို႔ပါ။ ေ႐ွ႔မွာ ရပ္လို႔႐ွိရင္ ဆရာက လွမ္းလွမ္းၿပီး စာေမးလို႔ပါ။ စာသင္ရတဲ့အခါမွာလဲ က်မ အားက်စိတ္ လံုး၀မေပၚပါဘူး။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ ေရာဂါနံမည္ေတြ၊ ကုထံုးနာမည္ေတြ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူနံမည္ေတြနဲ႔ ခ်ည္းပါပဲ။ ဥပမာ ေရာဂါတခုခုကို တေယာက္ေယာက္က ႐ွာေတြ႔သြားၿပီဆိုရင္ အဲ့ဒီလူရဲ႔ နာမည္ကို ေ႐ွ႔မွာတပ္ၿပီးေတာ့ နံမည္နဲ႔ ေရာဂါနံမည္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ေကာ့ ဆိုတဲ့သူက ေရာဂါတခုကို ႐ွာေဖြေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ေကာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ အဆုပ္ေရာဂါကို ေကာ့ Lung ေကာ့ဒစိေပါ့။ ေကာ့ရဲ႔ေရာဂါလို႔ နံမည္ တပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပဲေလာ့ လို႔ေခၚတဲ့ ျပင္သစ္သမားေတာ္ႀကီး တေယာက္က ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရာဂါ၊ ေမြးရာပါ ႏွလံုးေရာဂါ၊ အဲ့ဒါဆိုလို႔ ႐ွိရင္ ပဲေလာ့တက္ထြာေလာ္ဂ်ီလို႔ သူတို႔က နံမည္ေပးပါတယ္။ ပဲေလာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့ေသာ ေရာဂါ၊ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေန႔စဥ္ က်မတို႔ စာက်က္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို က်က္ေနတဲ့အခါမွာ ဒီနံမည္ေတြကို က်က္ၿပီးေတာ့ ငါသူတို႔ ဘ၀ကို အားက်လိုက္တာ ဆိုတဲ့စိတ္မ်ား ၀င္ခဲ့မိသလားလို႔ အခုေန က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ နည္းနည္းမွ အားက်စိတ္ မ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတခါ သူတို႔ကို ၿငိဳေတာင္ၿငိဳျငင္ မိပါတယ္။ သူတို႔ဟယ္ ႐ွာလိုက္ ေဖြလိုက္ၾကတာ၊ ေတြ႔ပဲ ေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္၊ သူတို႔ ႐ွာၿပီးေတာ့ ေတြ႔ေတာ့ ငါတို႔မွာ စာေတြ က်က္လို႔ကို မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေလာက္ထိေအာင္ က်မ ေမတၱာပို႔ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါ က်မ ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။

ဒီလိုနဲ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးေတာ့ စာေလးက်က္လိုက္၊ ေအာင္လိုက္၊ တခါတေလ တခါတည္းနဲ႔ မေအာင္လို႔ ႏွစ္ခါျပန္ ေျဖရပါတယ္။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ဆပ္ပလီမန္ထရီဆိုတာ ႐ွိပါတယ္။ ဆပ္ပလီမန္ထရီက စာေမးပြဲ က်ၿပီးေတာ့ က်တဲ့ဘာသာကိုပဲ ျပန္ေျဖရတာပါ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဆပ္ပလီမန္ထရီသာ မ႐ွိခဲ့ရင္ က်မ တတန္းႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေနရဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီလို ခပ္ညံ့ညံ့ ေဆးေက်ာင္းသူတေယာက္က ဘယ္လိုဆရာ၀န္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို ပိုၿပီးေတာ့ ပံုေပၚသြားေအာင္၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ပိုၿပီးေတာ့ နားလည္သြားေအာင္ က်မ ကာတြန္းေလးတပုဒ္နဲ႔ ဥပမာေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကာတြန္းေလးကို ေရးဆြဲတဲ့သူ ဘယ္သူလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မည့ံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္။ က်မက ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကို ေတာင္ ေမးၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကာတြန္းဟာ က်မ အခုထိ သတိရေနေသးတယ္ဆရာလို႔ ဆရာမ်ား ဆြဲခဲ့ သလားလို႔ က်ေနာ္ မဆြဲခဲ့ ပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်မရင္ထဲမွာ အဲ့ဒီ ကာတြန္းေလးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စြဲတင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္ ငါနဲ႔ တူလိုက္ေလျခင္း၊ အဲ့ဒီ ကာတြန္းအေတြးေလးကို က်မ ေျပာျပမယ္။ သူက တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ မဂၢဇင္းရဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ပံု၊ မဂၢဇင္းမွာ တမ်က္ႏွာ ၄ ခု ေလာက္ပါတယ္။ တခါတေလ ၆ ခုေလာက္ပါတယ္။ အခု က်မကာတြန္း အကြက္ ၆ ကြက္ပါတဲ့ ကာတြန္းပါ။ သူက ပထမဦးဆံုး အကြက္မွာ လူမမာတေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီး စန္႔စန္႔ႀကီး အိပ္ေနတယ္၊ လူနာရဲ႔ ေဘးနားေလးမွာ လူနာရဲ႔ ဇနီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက တေယာက္၊ သူက က်ံဳ႔က်႔ံဳေလးထိုင္ၿပီးေတာ့ စိတ္ပူေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူနာကို ၾကည့္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဘးနားမွာေတာ့ ဆရာ၀န္တေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္က လူနာကို နားၾကပ္ကေလး နားမွာေထာက္ၿပီး စမ္းသပ္ေနပါတယ္၊ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအကြက္။ ဒုတိယအကြက္ကေတာ့ အဲဒီဆရာ၀န္ကို ကာတြန္းဆရာက ပံုႀကီးခ်ဲ႔ၿပီး ဆြဲပါတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို အဓိက ထားတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးက ဘာမွမသိတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ိဳးပါ။ မ်က္လံုးေလးက လည္ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ကြက္႐ွင္မတ္ေပါ့ ေမးခြန္းလကၡဏာေလးနဲ႔၊ သူ႔ရဲ႔ေဘးနားမွာ ႐ႈပ္ေနတဲ့ သပြတ္အူလို ပံုစံေလးနဲ႔။ ဘာေရာဂါပါလိမ့္ သူေတာ္ေတာ္ဦးေဏွာက္ေျခာက္ ေနၿပီလို႔ ကာတြန္းၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိေအာင္ ကာတြန္းဆရာက ဆြဲထားပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဒုတိယအကြက္။ ေနာက္ တတိယအကြက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုပဲ အသားေပးၿပီး ဆြဲထားတယ္၊ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာ ေစာေစာက ျမင္ေနရတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက ေတာက္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ေစာေစာက ကြက္႐ွင္မတ္ေတြ၊ သပြတ္အူေတြ မ႐ွိေတာ့ပဲနဲ႔ လင္းေနတဲ့ ဖန္သီးေလးတလံုးကို ေခါင္းေပၚမွာ ဆြဲထားပါတယ္။ ဖန္သီးေလးေဘးမွာ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ သူဘာေရာဂါလဲဆိုတာ ႐ွာလို႔ ရၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ က်မတို႔ သိေစပါတယ္။ ေနာက္ စတုတၳကြက္မွာေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က သူတပ္ထားတဲ့ နားက်ပ္ကို ခၽြတ္ၿပီး လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးဘက္ကို လွည့္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ လူမမာဟာ အသက္မ႐ွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါက စတုတၳအကြက္ေပါ့။ ေနာက္ ပဥၥမအကြက္ကို ေရာက္ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူ႔ေယာက်္ားကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူမမာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ေယာက်္ားဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီးေတာ့ '႐ွင္ ဆရာ၀န္ထက္ ပိုၿပီးေတာ့ မသိခ်င္နဲ႔' အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့ ကာတြန္းထဲက ဆရာ၀န္လို က်မဟာ၊ ကာတြန္းထဲက လူနာ႐ွင္မိန္းမလို အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ က်မရဲ႔ေဆးခန္းဟာ လူနာေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေဒါက္တာ တင္တင္၀င္း ဆိုတာ နံမည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ေစာေစာက ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္းေျပာသြားတဲ့ ပူေဖာင္းေလးေတြလဲ ပါတာေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ကာတြန္းေလးနဲ႔ ဥပမာ ေပးတာပါ။ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို က်မ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခု က်မေျပာျပရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္ သြားမယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ က်မလို ခပ္ညံ့ညံ့ဆရာ၀န္ေတြသာႀကံဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။ ေတာ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ဒါမ်ိဳး လံုး၀ ႀကံဳရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်မဟာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၃ လ ေလာက္အခ်ိန္မွာ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္ကေလးပါ။ ၃ လ ဆိုေတာ့ ဘာအေတြ႔အႀကံဳမွ မ႐ွိေသးပါဘူး။ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေဆးကုေနဆဲ၊ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ျပင္ပေလာကနဲ႔ကို ထင္ဟပ္ၾကည့္ေနဆဲ အခ်ိန္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ တညေန က်မ ေဆးခန္းဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႔ ေဆးခန္းထဲ လူနာႏွစ္ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ တေယာက္က က်မ ကုလက္စ၊ တေယာက္က သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္ဘက္ကေန အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေဆးခန္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ ဆရာမ ဆရာမ လူနာအေရးႀကီးေနလို႔ အိမ္ပင့္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ အဲဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မက လူနာတေယာက္ကို ေဆးကုလက္စဆိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါဦး၊ ဒီက လူနာၿပီးရင္ လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္ေျပာေတာ့၊ ဟာ ဘယ္ေစာင္လို႔ ျဖစ္မလဲဆရာမတဲ့၊ ဟိုမွာက အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ လူမမာက သတိ လစ္ေနတာပါတဲ့။ သတိလစ္တယ္ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးၿပီေပါ့၊ က်မက ကုလက္စလူနာကို ေဆးေတြ ဘာေတြ ေပးၿပီးေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူနာကို ေစာင့္မ်ားေစာင့္ႏိုင္မလားလို႔ က်မအေရးႀကီးတဲ့ လူနာေနာက္ကို လိုက္ခ်င္လို႔ပါလို႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ လူနာကလဲ သေဘာေကာင္းပါတယ္၊ လိုက္သြားပါဆရာမ က်မ ေစာင့္ပါမယ္တဲ့။

အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ ေဆးအိတ္ကို ေပးၿပီးေတာ့ လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးေနာက္ လိုက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ေႏြရာသီပါ။ ေႏြရာသီမွာ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ ပူပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ပူသလဲဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီၾကားမွာ ေရလံုး၀ မခ်ိဳးရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက တားျမစ္ထားတဲ့အထိ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက ပူပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ၿဗဳန္းကနဲ လဲက်ၿပီး ေသဆံုးသူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အာဏာနဲ႔ တားျမစ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေစတနာနဲ႔ အာဏာသံုးတာပါ။ တခါတခါ အာဏာဟာ ေစတနာနဲ႔လဲ သံုးတတ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ က်မက လူနာအိမ္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ က်မ စဥ္းစားေနတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးရင္ အႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေမးၾကည့္တယ္ ဘာျဖစ္တာလဲေျပာ ဆိုေတာ့၊ က်မ အမႀကီးပါတဲ့၊ ေစ်းကေန မၾကာေသးခင္က ျပန္လာပါတယ္တဲ့။ ပူပူအိုက္အိုက္နဲ႔ ေစ်းက ျပန္ျပန္ခ်င္း ေရတန္းခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီး ကတည္းက သတိလစ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ သတိျပန္လည္ မလာပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ ေရခ်ိဳးမွားလို႔ အပူ႐ွပ္တယ္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သာမိုမီတာ တိုင္းရမယ္။ စိတ္ထဲမွာ စြဲသြားတယ္။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက အမ်ိဳးသမီးပါ။ ခပ္၀၀၊ ထြားထြား၊ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးကို က်မက ေဘးကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက မလႈပ္မ႐ွက္ ပံုစံပါ။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ သာမိုမီတာေလးကို ယူၿပီးေတာ့ သူ႔ပါးစပ္ကို တိုင္းဖို႔ သူ႔ပါးစပ္ကို ဖြင့္ပါတယ္။ သူ႔ပါးစပ္က ဖြင့္လို႔ မရဘူး။ သြားစိေနတယ္။ က်မကလဲ ဘယ္ရမလဲ သြားစိေနေတာ့ သူ႔ခ်ိဳင္းထဲ တိုင္းလိုက္တာေပါ့။ သာမိုမီတာနဲ႔ ခ်ိဳင္းထဲတိုင္းေတာ့ အဖ်ား ႐ွိ မ႐ွိေပါ့။ က်မထင္သေလာက္ မဖ်ားဘူး။ ဒါနဲ႔ က်မက ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ေတြ ဘာေတြ တိုင္းၾကည့္ေသးတယ္။ ေသြးဖိအားက သိတ္ၿပီေတာ့ မ်ားဘူး။ ေနာက္အဆုတ္ကို နားေထာင္ၾကည့္ ေတာ့ အဆုပ္မွာ အသက္႐ွဴသံ လံုး၀ မၾကားရပါဘူး။ အဲ့ဒါလဲ က်မက အားမေလွ်ာ့ေသးဘူး။ ႏွလံုးကို ေထာက္စမ္းၾကည့္ ပါတယ္။ ႏွလံုးကလဲ တခ်က္မွ မခုန္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ နားၾကပ္ေလးကိုခ် လူမမာ႐ွင္ဘက္ လွည့္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေျပာေတာ့မလို႔ မေျပာရေသးဘူး၊ ေျပာမလို႔ ႐ွိေသးတယ္။ က်မရဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးတခ်က္ ၀င္လာပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ရဲ႔ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြက က်မတို႔ကို သင္ထားတာ ႐ွိပါတယ္။ လူမမာတေယာက္ကို စမ္းသပ္ၿပီးတဲ့အခါ သူေသၿပီလို႔ မေျပာမီ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ရမယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆံုးနည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ၿပီးမွ လူနာေသၿပီလို႔ ခိုင္လံုမွသာ လူနာ႐ွင္ကို အတည္ျပဳေပးရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့၊ ဟုတ္ၿပီ အဲ့ဒါဆိုရင္ လူနာတေယာက္ အသက္မ႐ွဴ႐ံု၊ ႏွလံုးမခုန္႐ံုနဲ႔၊ ေသၿပီလို႔ ေျပာလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ရဦးမယ္၊ အဲ့ဒီနည္းကို ႐ွာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစမ္းသပ္နည္းဟာ ဘာလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မစဥ္းစားတယ္။ ငါ့ကို ဆရာႀကီးေတြက သင္ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာလဲ မသိဘူး၊ ေနာက္ဆံုးနည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ စဥ္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ေဘးကလူေတြကလဲ က်မကို ေငးၾကည့္လို႔၊ က်မလဲ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း အေျဖမေပၚေတာ့ လူနာေဆးထိုးဖို႔ လာခ်တဲ့ ေရေႏြးဇလံုထဲကို က်မ အပ္ေတြထည့္၊ ပိုက္ေတြထည့္ ပိုက္ကေလးကို ေရေႏြးစုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္၊ စုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေခါင္းထဲကေတာ့ သပြတ္အူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ငါဘာလုပ္မလဲလို႔။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မ သတိရသြားပါတယ္။ ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္လံုးေတြ အကုန္ေဖ်ာက္ၿပီး မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီး ဆီကေန က်မကို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးတခုေပးပါလို႔ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ကဗ်ာကယာပဲ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထိုးေပးတယ္။ သူ႔ဆီက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ယူၿပီးေတာ့ လူမမာရဲ႔ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၿပီးေတာ့ က်မ မီးထိုးၾကည့္ပါတယ္။ သာမန္လူေတြဟာ မ်က္လံုးကို မီးေရာင္နဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ ထိုးလိုက္လို႔ ႐ွိရင္ အဲ့ဒီ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္က မီးေရာင္ကို တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ သူငယ္အိမ္ က်ယ္ရာကေန က်ဥ္းသြားရပါတယ္။ က်ဳ႔ံ၀င္သြားရပါတယ္။ အခု က်မရဲ႔ လူနာက လက္ႏွီပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ ထိုးလိုက္ေပမယ့္ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္ က်ယ္ျမဲက်ယ္လ်က္ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီတဖက္ မေသခ်ာေသးဘူး၊ ေနာက္တဖက္ ထပ္ထိုးၾကည့္ပါတယ္။ ထပ္ထိုးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္တဖက္ကလဲ က်ယ္ျမဲ က်ယ္လ်က္ နည္းနည္းမွကို မလႈပ္ပါဘူး။ ေသခ်ာၿပီ ဆိုေတာ့မွ က်မက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ခ်၊ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူမမာနားေတာ့ မေနရဲဘူး၊ ၀ုန္းဆို ထထိုင္ၿပီး ဖက္လိုက္မွာစိုးလို႔၊ လူနာ႐ွင္ဘက္ကို ကပ္သြားၿပီးေတာ့ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အမႀကီးလို႔ ေျပာရမွာေတာ့ က်မ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ အမႀကီးရဲ႔ လူမမာက အသက္မ႐ွိေတာ့ ပါဘူးလို႔၊ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လူနာ႐ွင္ မိန္းမက က်မ ထင္သားပဲ ဆရာမတဲ့။ အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ႐ွက္သြားတယ္။ ငါ့မွာေတာ့ ဒီလူနာ ေသ မေသ စဥ္းစားလိုက္ရတာ၊ သူကေတာ့ ႀကိဳၿပီးေတာ့ သိေနခဲ့ပါလား။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မဟာ ထိုင္ရာကေန ထၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ႐ွက္ပါတယ္။ ႐ွက္တာနဲ႔အမွ် ေဒါသလဲထြက္။ ငါ့ကို ဒီလူနာ ေသမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ေသေနတယ္လို႔ ထင္ေနလ်က္သားနဲ႔၊ ငါ့ေဆးခန္းကို ပိတ္ၿပီး လာခဲ့ရေအာင္ ငါ့ကို ေခၚတယ္။ က်မဟာ ေဒါသနဲ႔ ေဟာက္ထည့္လိုက္တယ္။ လူနာေသတယ္လို႔ ထင္လ်က္သားနဲ႔ က်မကို ဘာျဖစ္လို႔ လာေခၚတာလဲ၊ က်မမွာျဖင့္ ေဆးခန္းလူနာေတြ ပစ္ထားခဲ့ရတာ၊ ႐ွင္အဓိပၸါယ္မ႐ွိဘူး။ ဘာလို႔ လာပင့္တာလဲ ေဟာက္လိုက္ေတာ့၊ လူနာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာေလး ခ်ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဆရာမရယ္ ေသတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာမဆီက အတည္ျပဳခ်က္ေလး ယူခ်င္လို႔ပါတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မဘ၀ရဲ႔ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုပါ။ ဒီေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀မွာလဲ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ဆရာ၀န္ပါ။

ဘယ္ေလာက္ ညံ့ဖ်င္းသလဲဆိုရင္ က်မ လူမမာေတြ အိမ္ေတြ လိုက္သြားတယ္၊ ခေလးေမြးေပးရတယ္၊ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲေမြးေပးရတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်မဟာ သားဖြါးမီးယပ္ပညာ႐ွင္ေတြလို ခံစားရပါတယ္။ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့ပါတယ္။ အလံုး အႀကိတ္ေလးေတြ၊ အဆီလံုးေလးေတြ ခြဲစိတ္ရတာကိုပဲ က်မဟာ ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ႀကီးလို က်မ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပင္ဘက္မွာ ေဆးပညာနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ဘာေတြ ေတြးထင္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ စီစဥ္ေနၾကသလဲ က်မ မသိပါဘူး။
ဒိထက္ပိုညံ့တာတခုက က်မတို႔ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ေတာ့ေနာက္မွာ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔က ဘြဲ႔ရ႐ံုနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္႐ွိရင္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရေအာင္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖရပါတယ္။ အဲ့ဒီက စာေမးပြဲေတြကေတာ့ ၀န္ထမ္းေ႐ြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႔က က်င္းပေပးတဲ့ စာေမးပြဲေတြပါ။ အဲ့ဒီ စာေမးပြဲေတြက ေျဖၿပီးေအာင္မွသာ က်မတို႔ဟာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္။ က်မဟာ ဘြဲ႔ရရျခင္း တိုင္းျပည္ကို အင္မတန္ အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကိုလဲ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ စာေမးပြဲေတြ ေျဖပါတယ္။ ေျဖတိုင္း ေျဖတိုင္း က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတႀကိမ္မွာေတာ့ ေရးေျဖစာေမးပြဲ ေအာင္သြားတယ္။ ေအာင္သြားေတာ့ က်မတို႔ က်က္ရတဲ့ စာေတြကလဲ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါပါတယ္။ ျမန္မာစာ ပါပါတယ္။ ဗဟုသုတ ပါပါတယ္။ ေဆးပညာေတာ့ မပါပါဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ေရးေျဖေအာင္သြားတဲ့အခါ က်မ ရန္ကုန္ကို လာၿပီး ႏႈတ္ေျဖ ေျဖရပါတယ္။ ႏႈတ္ေျဖေျဖေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ စုၿပီး တအိမ္မွာ တည္းတယ္။ တည္းၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်မတို႔ အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက (အိတ္စ္) ေရာဂါ ကမၻာမွာ လူသိခါစ၊ ေရာ့ဟဒ္ဆန္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီေရာဂါကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိကုန္ၾကပါၿပီ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းတုန္းက ဒီေရာဂါဟာ မထင္႐ွားေသးတဲ့အတြက္ က်မတို႔ သိပ္စာမက်က္ရပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အိတ္စ္ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းေတြ၊ ျဖစ္ပြါးတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ၊ ဆက္သြယ္မႈေတြ အားလံုးကို က်မတို႔ တညလံုး ဖတ္ရတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ က်မတို႔ အဆင္သင့္ပဲေပါ့။ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေမးေမး အားလံုးရၿပီလို႔ ဆိုၿပီး ရင္ေကာ့ၿပီး စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ၀င္သြားေတာ့ က်မတို႔ကို ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက က်မထင္ထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဘာတခုမွ မေမးပါဘူး။ က်မ မထင္မွတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ ေမးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ က်မတခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ဘာေမးခြန္းေတြလဲ ဆိုတာေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ မမွတ္မိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြကို ေမးၿပီးေတာ့ က်မကလဲ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ က်မကို ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့တာ ေမးပါ။ က်မ အကုန္ရပါတယ္ ေျပာေတာ့ အဲ့ဒါေတြ မေမးဘူးတဲ့၊ ငါတို႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ေျဖရမယ္တဲ့။ က်မ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ပါတယ္။ က်မ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို မထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါ။ အဲ့ဒါ က်မတို႔ ဘြဲ႔ရခါစ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ကေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေန တမ်ိဳးေျပာင္းသြားပါၿပီ။

တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလ်က္ ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ႔နယ္ေဆး႐ံုေတြ၊ ေက်းလက္က်န္းမာေရးဌာနေတြမွာ ဆရာ၀န္ေတြ လိုေနပါတယ္တဲ့။ အရင္တုန္းက တႏွစ္တႏွစ္ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ငါးရာ ခုႏွစ္ရာေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ ေခၚတဲ့ဆရာ၀န္က ၁၅၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ အခုေတာ့ တႏွစ္တႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ေအာင္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေခၚတဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ေျဖတဲ့သူတိုင္းကို အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျဖတဲ့သူ တေျဖးေျဖး နည္းသြားပါတယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ အရင္တုန္းက တိုင္းျပည္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ က်မဟာ အခုအေျခအေနမွာ သြားၿပီးေတာ့ ေျဖရင္ ေအာင္မယ္ဆိုတာ က်မ သိပါတယ္။ အခုေတာ့ က်မ တိုင္းျပည္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မ႐ွိတာလား၊ အသက္ကပဲ ႀကီးသြားတာလား မသိပါဘူး။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ က်မဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ျပင္ပေဆးကု ဆရာ၀န္ဘ၀နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။

ဆရာ၀န္ဘ၀ ေျပာၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံလိုပါတယ္။ က်မ စာေရးဆရာအျဖစ္ ဘာေတြညံ့သလဲ ဆိုတာကေတာ့ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြအေနနဲ႔ ထူးၿပီးေတာ့ ၀န္ခံစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ သေဘာေပါက္ၿပီးသားလို႔ က်မ ယူဆပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မစာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မရဲ႔ အေရးအသားေတြ၊ ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ ေျပာလိုပါတယ္။ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္လာရတယ္၊ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဘာ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္သလဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာ က်မ အိုးနင္းခြက္နင္း အျမဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာေျဖလို႔ ေျဖရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ အခုအခ်ိန္က်မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရတယ္။ အရင္တုန္းက က်မ မသိပါဘူး။ အခုအခ်ိန္လဲ က်မ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္စဥ္းစားမိသလဲဆိုေတာ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရလို႔ပါ။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို အားလံုးသိၾကမွာပါ။ အဲ့ဒီဆရာမႀကီးက စာေရးတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးဖူးပါတယ္။ သူက ဘာကို ဥပမာျပသလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ေဒါက္တာ ဟိုေဆးရီေဇာ္နဲ႔ ဥပမာ ျပပါတယ္။ ေဒါက္တာ ရီေဇာ္ဟာ သူစာေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူႏိုင္ငံဟာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံပါ။ သူ႔တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူဟာ သူ႔တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ က်ေနာ္ စာ(၃)အုပ္ ေရးပါမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီစာ (၃) အုပ္ေရးၿပီးတဲ့ အထိ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး မရေသးဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသ ပစ္လိုက္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ညာၿပီး စာေရးတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ တကယ္လဲ သူစာအုပ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ေရးၿပီးတဲ့အခါမွာပဲ သူ႔တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး ရသြားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက သူပုန္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ကြပ္မ်က္တာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ သူရဲေကာင္း ပီသစြာ က်ဆံုးသြားပါတယ္။ အဲဒီ ေဒါက္တာရီေဇာ္ရဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္က ေရးျပလိုက္တဲ့အခါ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္႐ွက္သြားပါတယ္။ ငါ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စာေရးတာလဲ။ သူမ်ားေတြမ်ား ရည္႐ြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္လိုက္တာ။ ျမင့္ျမတ္လိုက္တာ၊ ငါ့မွာေတာ့ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါလား၊ က်မေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေတြ ေလးငါးပုဒ္၊ လံုးခ်င္းစာအုပ္နဲ႔ ၀တၳဳေတြ ၃၀ ေက်ာ္၊ ငါဘာကို ေရးတာလဲ၊ အဲ့ဒီတခါ က်မ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ က်မဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိခဲ့ဟန္ တူပါတယ္။ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္ လဲ ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ၀တၳဳေတြထဲက က်မ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ က်မဟာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျဖစ္တာနဲ႔အမွ် အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားေရး၊ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေရး၊ ကိုယ္က်င့္တရား ျမင့္ျမတ္ေရး အဲ့ဒါေတြကို က်မ ဦးတည္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ဒါေတြေၾကာင့္ ေရးမိခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခုခ်ိန္ထိ မေသခ်ာေသးပါဘူး။ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တုန္းပါပဲ။ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ က်မကိုယ္က်မ မေသခ်ာေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါ ထင္ျမင္ခ်က္တခုပါ။ က်မ အဲ့ဒီလို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့မိတယ္လို႔ က်မ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။

ဒါက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်မ ညံ့တာ၊ ေနာက္တခုက က်မတို႔ဟာ ၀တၳဳတပုဒ္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႔စာကို စာဖတ္ပရိသတ္ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိပါတယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ဆီကို ပို႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြ အျမဲ႐ွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မတို႔ စာေတြ ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖတ္ဖို႔ ေရးတာထက္ သူတပါးဖတ္ဖို႔ ေရးတာက ပိုၿပီးေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မဟာ ပရိသတ္အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေတာ့ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္ဆီကို ရည္႐ြယ္ေသာ္လည္း ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ ႐ွိပါတယ္။ အယ္ဒီတာစာပြဲက ဆုတ္ျဖဲၿပီးေတာ့ ေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အယ္ဒီတာ စာပြဲကေန ေက်ာ္သြားၿပီးမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ က်မ ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ဟာ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြဆီကို ပို႔တဲ့အခါမွာ ပရိသတ္ဆီေရာက္ေအာင္ က်မတို႔ ေရးႏိုင္ရပါမယ္။ ဘယ္လို အတားအဆီးပဲ႐ွိ႐ွိ ဘယ္လို အျဖတ္အေတာက္ပဲ ႐ွိ႐ွိ ဒါကို လွည့္ပတ္ၿပီး ပို႔ႏိုင္ရပါမယ္။ အေရးႀကီးတာက ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔က အဲ့ဒီလို မပို႔တတ္ဘူး။ က်မက ပိုၿပီးေတာ့ မပို႔တတ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပရိသတ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေပမယ့္ တခါတခါက်ေတာ့ ကံအေၾကာင္း မသင့္လို႔ ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ေတာ့ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက က်မ ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလးပါ။

ကဗ်ာေလးေခါင္းစဥ္က 'ေလလြင့္သူရဲ႔တိမ္' လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၈) ႏွစ္ေလာက္က ေရးထားတာပါ။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာကို ပရိသတ္ဆီပို႔ဖို႔ အခုအခ်ိန္ထိ ၃ ႀကိမ္တိတိ ပို႔ၿပီးပါၿပီ။ ၃ ႀကိမ္လံုးလံုး ေရေျမာင္းထဲပဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလး ဘာေၾကာင့္ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သလဲဆိုတာ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ဆန္းစစ္ေပးပါလို႔ က်မ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကို ႐ြတ္ျပပါမယ္။ နဲနဲၾကာၿပီဆိုေတာ့ အလြတ္မရလို႔ စာ႐ြက္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ႐ြတ္ပါမယ္။

မုန္းတီးသူမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

မုန္းတီးမႈေတြ စားရတယ္ဆိုတာ တျခား စားစရာ မ႐ွိလို႔ စားရတာပါ။ က်မမွာက ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မုန္းတီးမႈကို စားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ သူေတြ၊ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာေပါ့။ အဟာရ႐ွိတဲ့ အစားအစာေတြ အမ်ားႀကီး စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ႔ ဗိုက္ေတြကလဲ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ပိုပိုၿပီး ပူလာပါတယ္။ (ရီသံ၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ ဒီပရိသတ္ထဲမွာ ဗိုက္ပူသူ ႐ွိရင္ (ရီသံမ်ား) တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဘီယာေသာက္လို႔ ဗိုက္ပူတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တမ်ိဳးေပါ့။ က်မမွာေတာ့ သူမ်ားလို စားစရာ အဟာရလဲ သိတ္မ႐ွိ၊ လူပံုကို ၾကည့္လိုက္ပါ၊ လူပံုကလဲ ပိန္ပိန္ ပုပု ေသးေသးေလး၊ ဒါ အဟာရ မ႐ွိေလာက္ဖူးဆိုတာ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ က်မတို႔မွာက ဆန္စပါး။ ၀၀လင္လင္ မစားရ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဆန္စပါးတင္မကဘူး၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ဘာေတြလဲ စားတတ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက စားစရာ မ႐ွိေတာ့ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ကိုယ့္ရဲ႔ မုန္းတီးမႈကို ကိုယ့္အမုန္းေတြကို ျပန္ၿပီး စားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအဓိပၸါယ္နဲ႔ က်မဟာ ကဗ်ာေလးကို အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။

မုန္းတီးမႈမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

ႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ား
ေလတိုက္စားလို႔ ၿငိမ္းခဲ့ၿပီ။

အဲ့ဒါကလဲ အဲ့ဒီကဗ်ာေရးေတာ့ က်မက အသက္ ၃၀ မို႔လို႔ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ားလို႔ ေရးတာပါ။ (ရီသံမ်ား)

လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့ နာရီမ်ားအတြက္
အိပ္မက္ေတြကို ႐ွက္တိုင္း
အနက္႐ိႈင္းဆံုးဆိုတဲ့ ေသာကမ်ား
ဘုရားတရင္း စိန္ေခၚခဲ့ရၿပီ။

နာရီလြဲတာ၊ အခ်ိန္လြဲတာေတြ လူ႔ဘ၀မွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ က်မတို႔ မွန္းထားတာက တျခား၊ ျဖစ္သြားတာက တျခား၊ မွန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ကတျခား၊ ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္က တျခား၊ အဲ့ဒါေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက အဲ့ဒီလို ေရးပါတယ္။ 'ဘုရားတရင္း စိမ္ေခၚခဲ့ရၿပီ' ဆိုတာလဲ က်မတို႔က စိမ္ေခၚတာေတာင္မွ ရဲရဲတင္းတင္း စိမ္မေခၚရဲပါဘူး။ ဘုရားကို အာ႐ံုျပဳၿပီးမွ စိမ္ေခၚရတာပါ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ေနာက္တပိုဒ္ က်မ ဆက္ေရးပါတယ္။

ဂုဏ္သိကၡာေတြ ေႂကြမြၿပီး
စီးထားတဲ့ ဖိနပ္ေအာက္
အမွန္တရားေတြ ေမွာက္က်သြားတဲ့အခါ
ဘ၀ဆိုတာ ေကာလဟလပါပဲ။

(လက္ခုပ္သံမ်ား) ဂုဏ္သိကၡာလဲ မ႐ွိဘူး၊ ကိုယ္စီးတဲ့ ဖိနပ္ေအာက္ အမွန္တရားကို ေမွာက္က်ပစ္လိုက္ တဲ့အခါ၊ ေမွာက္ခ်ပစ္လိုက္တဲ့အခါ ဘ၀ဆိုတာ ေကာလဟလ တခုထက္ မပိုပါဘူး။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးကျဖင့္ အားက်စရာ မ႐ွိပါဘူး။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးကို မက္ေမာစရာ မ႐ွိပါဘူး။ က်မက အဲဒီလို ေရးပါတယ္။

ေ႐ႊ႐ွာသူမ်ား
ေငြ႐ွာသူမ်ား
ေနရာယူသူမ်ား
အားလံုးရဲ႔ေနာက္မွာ
ငါ....
ေလဆာေရာင္ျခည္ေသနတ္နဲ႔ လူသတ္ခ်င္တယ္။

(လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ ဆိုတာက ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ ကိုယ့္ဆႏၵေတြ လု

တိုင္း မဂၢဇင္း ၏ တစ္ႏွစ္တာ ပုဂၢိဳလ္ အျဖစ္ ဘင္ ဘာနန္ေကး ကိုေရြးခ်ယ္

သီရိထက္(ေဘာ္စတြန္)
၁၆ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉
freedom News Group

တိုင္း မဂၢဇင္းႀကီး မွ ႏွစ္စဥ္ေရြးခ်ယ္ခ်ီးျမွင့္သည့္ တစ္ႏွစ္တာ ထူးျခားထင္ရွားသည့္ ပုဂၢိဳလ္ Person of the year အျဖစ္ယခုႏွစ္ တြင္ အေမရိကန္ ဗဟိုဘဏ္ အႀကီးအကဲ ဘင္ဘာနန္ ေကးအား ယေန ့ေရြးခ်ယ္ေဖၚျပခဲ့သည္။

ဟာဗတ္ တကၠသိုလ္ ႏွင့္ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ တကၠသိုလ္မ်ားတြင္ စီးပြားေရး စီမံခန္ ့ခြဲမႈ ႏွင့္ ေဘာဂေဗဒ ႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ပညာရပ္ မ်ားကို ေလ့လာ သင္ၾကားခဲ့သည့္ ဘန္ဘာနန္ေကးသည္ အလန္ ဂရင္းစပန္း၏ ရာထူးကိုဆက္ခံသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ၿပီး ယခင္ သမၼတ ေဂ်ာ့ဘုရွ္ လက္ထက္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁ ရက္ေန ့တြင္ ဗဟိုဘဏ္ ဥကၠဌ အျဖစ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

အိုဘားမား သမၼတ ျဖစ္သည့္ အခါ တြင္လည္း ရီပတ္ဘလစ္ကန္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဘာနန္ေကးအား ဗဟိုဘဏ္ ဥကၠဌ အျဖစ္ဆက္လက္တာ၀န္ ေပးခဲ့သည္။

တိုင္း မဂၢဇင္းက ဘာနန္ေကးသည္ တိုင္းျပည္၏ ေငြေၾကးေစ်းကြက္ၿပိဳလဲမႈ ႏွင့္ အတူ ကၽြဲကူးေရပါ ႀကံဳေတြ႔ ရသည့္ စီးပြားပ်က္ကပ္ ကို ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့သူ အျဖစ္ ခ်ီးက်ဳးခဲ့သည္။ ၁၉၃၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားက အေမရိကန္ ႀကံဳေတြ ့ခဲ့ရသည့္ မဟာစီးပြားပ်က္ကပ္မ်ိဳးမျဖစ္ရေလ ေအာင္ ဂ်ဴးႏြယ္ဖြား တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ ဘာနန္ေကး သည္ ထူးထူးျခားျခားစြမ္းေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့သည္ ဟု ေဖၚျပထားသည္။

ဒီဇင္ဘာ လ ၁၃ ရက္ေန ့တြင္ အသက္ ၅၆ ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီ ျဖစ္သည့္ ဘာနန္ေကအားတိုင္း မဂၢဇင္းက “စြမ္းပကားႀကီးမားလွသည့္ တဇြတ္ထိုး သမားႀကီး” ဟု ၀ိေသသ ျပဳခဲ့သည္။

တိုင္း မဂၢဇင္း၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ဆိုင္ရာ အယ္ဒီတာ ရစ္ခ်တ္ စတန္ဂယ္က “စီးပြားေရးတံု ့ဆိုင္းမႈ ဟာ ဒီႏွစ္အတြက္ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုပါပဲ တကယ္လို ့ဘာနန္ေကးသာ ဒီေနရာမွာမရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဒီထက္ပို ဆိုးသြားႏိုင္တယ္ “ဟု NBC ရုပ္သံကို ေျပာၾကားခဲ့သည္။

တိုင္းမဂၢဇင္းက Person of the year အျဖစ္ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားျခင္းမျပဳေသးခင္ တစ္ရက္အလိုက လႊတ္ေတာ္ ဘ႑ေရးေကာ္မတီ က ေနာက္ထပ္ သက္တမ္းအားဆက္လက္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရန္ အတည္ျပဳေပး ခဲ့သည္။

တိုင္း မဂၢဇင္းသည္ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္မွ စ၍ Man of the year အမည္ရွိ တစ္ႏွစ္တာအတြင္းထူးျခားထင္ရွားသည့္ သူမ်ားကို ဆုမ်ားစတင္ေပးခဲ့ရာ ေလယာဥ္မႈး ႏွင့္ စြန္ ့စားသြားလာသူ ခ်ာလ္းလင္းဘတ္က ပထမ ဦးဆံုးအႀကိမ္ Man of the year အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ေဖၚျပခံရသည္။

ဟစ္တလာ ၊စတာလင္ စသူတို ့လည္း Man of the Year အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခံရသည္။တရုတ္သမတ တိန္႔ေရွာင္ ဖိန္ႏွင့္ အေမရိကန္ သမၼတ ထရူးမင္း၊အိုင္စင္ေဟာင္၀ါ ၊ေဂ်ာ့ဘုွရွ္ တို႔ မွာ ႏွစ္ႀကိမ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ ေဖာ္ျပခံရသူမ်ားစာရင္းတြင္ပါ၀င္သည္။

ဘုရွ္ အႀကီး ႏွင့္ အငယ္ တို ့မွာ သားအဖႏွစ္ဦးစလံုးေရြးခ်ယ္ေဖၚျပခံရသည္။ယခင္က ႏိုင္ငံေရး နယ္ပယ္မွ ထင္ရွားသူ မ်ားကို ဦးစားေပး၍ ေဖာ္ျပသည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ သတင္းဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာ ႏွင့္ မီဒီယာ နယ္မွ ပုဂၢိဳလ္ အခ်ိဳ ့ကိုေဖာ္ျပခဲ့ေသာ္လည္း စီပြားေရး ႏွင့္ ဘ႑ေရးနယ္ပယ္မွ ပုဂၢိဳလ္ အားယခု ေဖာ္ျပမႈသည္ပထမ ဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္သည္။

ဂရင္းစပန္းေနရာကို ဘာနန္ေကးက ဆက္ခံေၾကာင္း သမၼတေဂ်ာ့ဘုရွ္က ျပည္သူမ်ားကို အသိေပး ေျပာၾကားစဥ္ အာရွ မွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္သည့္ ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳး ႏွင့္ အာဏာရွင္ မားကိုစ္အား ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္ခဲ့သူ ကိုရာဇန္ အကီြႏိုသည္ လည္း တိုင္း၏ Person of the year အျဖစ္၁၉၈၆ ခုႏွစ္တြင္ ေရြးခ်ယ္ခံ ခဲ့ရသည္။

ဘာနန္ေကးသည္ ပရင္စတန္ ၊စတန္းဖို့ဒ္ ၊MIT ႏွင့္ နယူးေယာက္ တကၠသိုလ္ တို႔၏ပါေမာၡအျဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးသည္။

တိုင္း မဂၢဇင္းက သူ ့အားအေမရိကန္ ၏ စီးပြားေရးသာမက ကမာၻ့စီးပြားေရးကိုပါ ကယ္တင္ႏိုင္ခဲ့သူ ဟု ယေန ့ထုတ္တိုင္းမဂၢဇင္း တြင္ေဖာ္ျပထားသည္။

တိုင္း မဂၢဇင္းက ထိုသို ့စီးပြားေရးပညာရွင္အား ဂုဏ္ျပဳျခင္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စစ္အစိုးရ ႏိုဘလ္ဆုရွင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ စတိုင္းဂလစ္ အားေနျပည္ ေတာ္သို ့ေခၚ၍အႀကံဥာဏ္ ေတာင္းခ်ိန္ ႏွင့္ လည္းတိုက္ဆိုင္ေနသည္။

ဘာနန္ေကးသည္ အေမရိကန္ ၏ ၁၄ ဦးေျမာက္ ဗဟိုဘဏ္ ဥကၠဌ ျဖစ္သည္။၁၃ ေျမာက္ ဗဟိုဘဏ္ ဥကၠဌ ဂရင္းစပန္းသည္ ၁၉ ႏွစ္ တိုင္ ဗဟိုဘဏ္ ဥကၠဌ အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

ခမာနီေခါင္းေဆာင္မ်ား ကုိ သင္ခန္းစာယူပါ

Source: ဘန္ေကာက္ပုိ႔စ္ - "UN-backed court issues K.Rouge genocide charges"

-ၿမတ္စုိး-
၁၂.၁၆.၂၀၀၉

တခ်ိန္က ၿမန္မာအာဏာရွင္မ်ားကုိ အတုယူအားက်ခဲ့ၾကတဲ့ ကေမၻာဒီးယားႏုိင္ငံမွ ခမာနီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ ၎တုိ႔ အာဏာရွိစဥ္ကာလအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ လူအစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့မႈတြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈျဖင့္ ကုလသမဂၢ က ေထာက္ခံမႈေပးထားေသာ ကေမၻာဒီးယားအထူးခံု႐ံုးတခုက တရားစြဲဆို လိုက္ၿပီၿဖစ္ေၾကာင္း ဗုဒၶဟူးေန႔ ထုိင္းႏုိင္ငံထုတ္ ဘန္ေကာက္ပုိ႔စ္ သတင္းစာတြင္ ေရးသားေဖာ္ၿပထားသည္။

ခမာနီေခါင္းေဆာင္ အဆင့္ ႏွစ္ ရာထူးတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ Nuon Chea ႏွင့္ ႏုိင္ငံၿခားေရး ၀န္ၾကီးအၿဖစ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ Leng Sary တုိ႔ႏွစ္ဦးကုိ ၁၉၇၅-၁၉၇၉ ခုႏွစ္ ကာလ ခမာနီ ကြန္ၿမဴနစ္တုိ႔ အာဏာရရွိခဲ့စဥ္ အတြင္း ကေမၻာဒီးယား မွာရွိတ့ဲ ဗီယက္နမ္ လူမ်ဳိးမ်ား ႏွင့္ မြတ္စလင္မ္ ခ်မ္ ေတြကို အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့မႈ တြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈျဖင့္တရားစြဲဆုိခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္ဟု သတင္းမ်ားတြင္ေဖာ္ၿပထားသည္။ သူတုိ႔နွစ္ဦးဟာ ခမာနီ ကြန္ၿမဴနစ္တုိ႔ အာဏာရရွိခဲ့စဥ္အတြင္း အလြန္သေဘာထားတင္းမာသူမ်ားၿဖစ္ၿပီး၊ လူသားမဆန္တဲ့ ရက္စက္မႈမ်ားအေပၚ တာ၀န္ရွိခဲ့ၾကတယ္လုိ႔ ေဖာ္ၿပထားပါသည္။

သူတုိ႔ႏွစ္ဦးစလုံးကုိ ယခင္က စစ္ရာဇ၀တ္မႈ ႏွင့္ လူသားမ်ားအေပၚၿပစ္မႈက်ဴးလြန္မႈတုိ႔ၿဖင့္ လည္း တရားစြဲဆုိထားၿပီးၿဖစ္သည္။

ကေမၻာဒီးယား၌ ခမာနီအစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္စဥ္ကာလ (၁၉၇၅-၇၉) အတြင္း အစားအစာငတ္မြတ္မႈ၊ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ၊ ေရာဂါကူးစက္ ခံရမႈ၊ တရားဥပေဒမဲ့ ေသဒဏ္စီရင္ခဲ့မႈ၊ လူသားမဆန္စြာ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ခဲ့မႈ၊ လူသားမ်ားအားအစုလိုက္အၿပံဳလိုက္သတ္ျဖတ္ခဲ့မႈ တို႔ေၾကာင့္ လူေပါင္း (၂) သန္းနီးပါး ေသဆံုးခဲ့့ရၿပီး၊ ယင္းအမႈမ်ားတြင္ ပါ၀င္ပက္သက္ ခဲ့ၾကေသာ ခမာနီ အၾကီးအကဲမ်ား ၿဖစ္ၾကသည့္ ပုိေပါ့၊ ခယူဆန္ဖန္၊ နာမည္ဆိုးႏွင့္လူသိမ်ားေသာ Tuol Sleng လွ်ဳိ႕၀ွက္အက်ဥ္းေထာင္ အႀကီးအကဲ ဒက္ခ်္ (Kaing Guek Eav, known by the alias Duch) အပါအ၀င္ ခမာနီေခါင္းေဆာင္မ်ား ကုိ ကုလသမဂၢ က ေထာက္ခံမႈေပးထားေသာ ကေမၻာဒီးယား အထူးခံု႐ံုးတခုက တရားမွ်တမႈ ရွိေအာင္ တရားစြဲဆို အေရးယူမႈမ်ား ၿပဳလုပ္လွ်က္ ရွိပါသည္။

အာဏာရွင္မ်ားအေနၿဖင့္ မိမိတုိ႔ အာဏာရွိစဥ္အတြင္း လူသားမ်ားအေပၚ က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ၿပစ္မႈမ်ား အေပၚ အကာအကြယ္ ရယူႏုိင္ၾကေပမဲ့၊ ေနာင္တခ်ိန္မွာ တရားမွ်တမႈရွိေအာင္ စီရင္ဆုံးၿဖတ္ၿခင္းကုိ ရင္ဆုိင္ၾကရ ပါလိမ့္မယ္ ဆုိတာ ခမာနီေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ ေနာက္ဆုံးေန႔ မ်ားက သက္ေသထူေနပါသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေအာင္ေရႊ၊ဦးလြင္၊ဦးလြန္းတင္တို ့နဲ ့ေတြ ့ဆံုခြင့္ရ

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊထံစာတေစာင္ပို ့ထားပါတယ္။ စာမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊနဲ ့ေတြ ့ဆံုျပီးစီးပြားေရးပိတ္စို ့မႈကိုအေျဖရွာရန္ နဲ ့ သူမရဲ ့ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား နဲ ့ေတြ ့ဆံု ခြင့္ကိုေတာင္း ဆိုထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာင္းဆိုမႈမွာ ဗ္ိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊနဲ ့ေတြ ့ဆံုမႈကို အေၾကာင္းမျပန္ေသးေပမဲ ့ အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္ေနတဲ့ သူမ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ ့ မေန က ေတြ ့ဆံုခြင့္ျပဳလုိက္တယ္လို ့သိရပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဦးေအာင္ေရႊ ( ၉၁ နစ္)၊ ဦးလြန္းတင္ (၈၈ နစ္) နဲ ့ဦးလြင္ ( ၈၆ ႏွစ္ ) တို ့ကို စစ္အစိုးရ ေည္ ့ေဂဟာ မွာေတြ ့ဆံုခဲ့တယ္လုိ ့သိရတယ္။ ေတြ ့ဆံုမႈမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ပါတီကို ျပန္လည္ဖြဲ ့စည္းဖို ့အတြက္ ဒီေခါင္းေဆာင္ေတြဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံခဲ့တယ္လို ့သိရပါတယ္။

အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္ဟာ မီးစာကုန္ဆီခန္းအေနထားကိုေရာက္ရိွေနပါတယ္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကိုနစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းက ျပဳလုပ္သင့္ေပမဲ့ အခုထိ မလုပ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ လက္ရိွ တာ၀န္ယူေနတဲ့ ဦးေအာင္ေရႊနဲ ့စီအီစီအဖြဲ ဟာ ျပည္သူလူထုက ေပးအပ္ထားတဲ့ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကိုေအာင္ျမင္ေအာင္အေကာင္ထည္ေဖၚနိင္ခဲ့ျခင္းမရိွခဲ့ပါဘူး။ သူတို ့ရဲ ့မျပတ္သားတဲ့ေခါင္းေဆာင္မႈ မ်ာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္အတြက္ေရာ တိုင္းျပည္အတြက္ပါ အဆိုးဆံုးအေျခအေနမ်ားကို ရင္ဆိုင္ေနရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ ့ လက္ရိွေခါင္းေဆာင္ သံုးဦးေတြ ့ဆံုမႈဟာ ေနာက္ဆံုးေတြ ့ဆံုမႈျဖစ္နိင္ျပီး

ဒီအခ်ိန္ မွာ အက်ိဳးရိွတဲ့ တိုးတက္တဲ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကိုမလုပ္နိင္ရင္ေတာ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ ့ခ်ဳပ္အနာဂတ္ဟာ စိုးရိမ္စရာျဖစ္လာနိင္ပါတယ္။

အီရန္ ဒံုပ်ံ စမ္းသပ္ျပစ္ခတ္

အီရန္ က ဆာေခ်း -၂ - လ္ို ့အမည္ေပးထားတဲ့ တာေ၀းျပစ္ဒံုးပ်ံတခုကို ေအာင္ျမင္စြာစမ္းသပ္ျပစ္လြတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီဒံုပ်ံက အစၥေရးနဲ ့ အေမရိကန္ စစ္အေျခစိုက္စခန္းေတြအထိ ကို ေရာက္နိင္စြမ္းရွိလာပါတယ္။ မိုင္ ၁၂၀၀ ေက်ာ္အထိျပစ္ခတ္နိင္စြမ္းရိွလာတယ္။ မေန ့က အေမရိကန္ ကြန္ကရက္မွာ အိရန္ ကို စီးပြားေရးအရပိတ္စို ့ဖို ့ ဥပေဒၾကမ္းတခုကို ခ်မွတ္အျပီးမွာ အီရန္ တို ့က ဒီဒံုးပ်ံကို စမ္းသပ္ျပစ္လြတ္လိုက္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစမ္းသပ္မႈေၾကာင့္ အီရန္နဲ ့အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရးက ပိုမိုတင္းမာလာေနပါတယ္။

စင္တင္ပြဲသီခ်င္းမ်ားတြက္ ေတးေရးကို အႏုပညာေၾကး ေပးရေတာ့မည္

သဲသဲ
Monday, 14 December 2009 19:36

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ၁ ရက္ေန႔မွ စတင္၍ အက်ိဳးအျမတ္ရယူသည့္ စင္ျမင့္ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမ်ားတြင္ သီဆိုသည့္ သီခ်င္းမ်ားအတြက္ ေတးေရး ဆရာမ်ားကို အႏုပညာေၾကး ေပးေဆာင္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ထို ျပဌာန္းခ်က္ကုိ စတီရီယုိေတးေရးဆရာ ၁၉ ဦး စုေပါင္းၿပီး MCLC Co.Ltd (ဂီတ အႏုပညာထုတ္ေ၀ေရး ႏွင့္ ထုတ္လုပ္ေရး) ဟူ၍ ဖြဲ႕စည္းကာ ထုတ္ျပန္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ၿပီး အဆိုပါ ေတးေရးဆရာမ်ား၏ သီခ်င္းမ်ားကို ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္လွ်င္ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရယူရမည္ ျဖစ္သည္။

“တကယ္ေတာ့ အသိဉာဏ္ပစၥည္း ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ေပါ့။ သီခ်င္းတပုဒ္ကုိ တကယ္ပုိင္တာ သီခ်င္းေရးဆရာပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္ လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္လုိ႔ မရဘူးဆုိတဲ့သေဘာပါ” ဟု MCLC ကုမၸဏီမွ အဖြဲ႔၀င္တဦးျဖစ္သူ ေတးေရး ေမာင္သစ္မင္းက ဧရာ၀တီကုိေျပာသည္။

၎ကုမၸဏီတြင္ ပါ၀င္သည့္ ေတးေရးဆရာမ်ားမွာ စုိင္းခမ္းလိတ္၊ ကုိေန၀င္း၊ သုခမိန္လိႈင္၊ ေမာင္သစ္မင္း၊ ၀င္းမင္းေထြး၊ မင္းခ်စ္သူ၊ ေသာ္ဒီေ၀၊ ညီညီသြင္၊ ေစာခူဆဲ၊ ထူးအိမ္သင္၊ ေရႊေဂ်ာ္ေဂ်ာ္၊ ျမင့္မုိးေအာင္၊ ေကေအတီ၊ ႏုိင္းႏုိင္၊ Rခုိင္၊ ဇ၀ါ၊ အ႐ိုး တုိ႔ ျဖစ္သည္။

အဆုိပါ ေတးေရးမ်ားထဲတြင္ ေကာ္ပီသီခ်င္း ေရးသားသူမ်ား ပါ၀င္ေသာ္လည္း စာသားမူပိုင္ခြင့္အတြက္ အခေၾကးေငြ ေပးေဆာင္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

၎ ေတးေရး ၁၉ ဦး၏ သီခ်င္းမ်ားကုိ ေတးစာသား (သုိ႔မဟုတ္) ေတးစာသားႏွင့္ သံစဥ္မ်ားအား ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ မည္သည့္ ေနရာတြင္မဆုိ “စီးပြားေရး အသြင္ေဆာင္သည့္” ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မႈျပဳလုပ္မည္ဆုိပါက တာ၀န္ခံ စီစဥ္သူမ်ားကုိယ္တုိင္ကျဖစ္ေစ၊ တီး၀ုိင္း မန္ေနဂ်ာက ျဖစ္ေစ၊ အဆုိေတာ္မ်ားက ျဖစ္ေစ အသိေပးရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဒီဇင္ဘာ ၁၂ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပခ်က္ကို ကုိုးကား၍ ယခုတပတ္ထုတ္ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္တြင္ ေရးသားထားသည္။

စီးပြားေရးအသြင္ေဆာင္သည့္ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္မႈမ်ားထဲတြင္ အခေၾကးေငြယူ၍ သီဆုိၾကေသာ ျပည္တြင္းျပည္ပမွ စင္တင္ေတးဂီတ ပြဲမ်ား၊ သီခ်င္းဆုိၿပိဳင္ပြဲမ်ား၊ ေမြးေန႔၊ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲမ်ား၊ စားေသာက္ဆုိင္၊ ကာရာအုိေက ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမ်ားႏွင့္ အခေၾကးေငြျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖ တင္ဆက္မႈအမ်ိဳးမိ်ဳး တုိ႔အျပင္ စီးပြားေရးအသြင္ ႐ုပ္/ သံ၊ ေရဒီယို ထုတ္လႊင့္ျခင္း၊ အြန္လုိင္း လႊင့္တင္ျခင္း စသည္တုိ႔ ပါ၀င္ေၾကာင္း သိရသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေတးသီခ်င္းမ်ားကုိ အသုံးခ်၍ အခေၾကးေငြယူေဆာင္ကာ လုုပ္ေဆာင္မႈ အမ်ားအျပား ရွိေသာ္လည္း ေတးေရးဆရာ မ်ားကို အေလးအနက္ထားကာ အသိေပးေျပာၾကားျခင္းမျပဳဘဲ အဆင့္ေက်ာ္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္ဟု ေမာင္သစ္မင္းက ေျပာသည္။

“ပြဲတပြဲ လုပ္ၿပီဆုိရင္ ေတးဆုိ၊ တီး၀ုိင္း၊ စက္ပစၥည္း အကုန္လုံးကုိ ေပးရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတးေရးေတြက်ေတာ့ ခ်န္ထားတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ကုိပါ ေပးရမယ္ဆုိၿပီး ေတာင္းလုိက္တဲ့သေဘာပါ။ ဒီလုိက်န္ေနတာ မွားေနတယ္ေလ။ က်န္ေနခဲ့တာမွ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀၊ ၄၀ ေလာက္ေတာင္ရွိပါၿပီ” ဟု ၎က ဆိုသည္။

ထုိ႔အျပင္ နာမည္ႀကီး မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားသည္ အဆုိေတာ္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔ေရးသားေပးထားေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ားကုိ ေတးေရးဆရာအား ခြင့္မေတာင္းဘဲ ျပည္တြင္းျပည္ပ စင္တင္ပြဲမ်ား၌ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ကာလ မ်ားတြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း သီဆုိၿပီး သိန္း ဆယ္ႏွင့္ခ်ီကာ ရရွိသြားၾကေၾကာင္း၊ ေတးေရးဆရာမ်ားမွာမူ ထုိက္သင့္သည့္ ရပိုင္ခြင့္မ်ားကို မရရွိခဲ့ေၾကာင္း ၎က ဆက္ေျပာသည္။

“ပြဲငွားတဲ့သူက သူတုိ႔ကုိ သိန္းရာနဲ႔ခ်ီ၊ ဆယ္နဲ႔ခ်ီ ငွားႏိုင္တယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကုိလည္း လွည့္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ေပးသင့္ တာေပါ့။ ျပန္တြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔နစ္နာတာေတြ အရမ္းကိုမ်ားေနၿပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔က စီးပြားေရး လုပ္ငန္းလုပ္ရင္းနဲ႔ တတြဲတည္း စည္းကမ္းတက်ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိက္တာပါ” ဟု ေမာင္သစ္မင္းက ေျပာသည္။

MCLC Co.Ltd သည္ ဂီတႏွင့္ပတ္သက္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္သည့္ အသံလႊင့္လုပ္ငန္းမ်ား၊ ရုပ္/ သံလႊင့္ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း၊ စီရီးေခြႏွင့္ သီခ်င္းစာအုပ္မ်ားထုတ္လုပ္ျခင္း၊ ႐ုပ္ရွင္သီခ်င္းမ်ား လက္ခံသြင္းေပးျခင္း၊ ဇာတ္ကားမ်ားႏွင့္ လိုက္ဖက္မည့္ ေတးသီခ်င္းမ်ား ေရးသားေပးျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ လုပ္ေဆာင္လ်က္ရွိသည္။

ယခင္က ေတးသီခ်င္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ႐ုပ္ရွင္၊ ဗီဒီယုိမ်ားတြင္ ထည့္သြင္းအသုံးျပဳျခင္း၊ စီးရီး ထုတ္လုပ္ျခင္းတုိ႔အတြက္သာ ေတးေရးဆရာမ်ားထံသုိ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံျခင္းမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း စင္တင္ေတးဂီပြဲစသည့္ အက်ိဳးအျမတ္ရေသာ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲမ်ားတြင္ ထည့္သြင္းအသုံးျပဳသည့္အတြက္ ထုိက္သင့္ေသာ ရပုိင္ခြင့္မ်ား မရရွိခဲ့ဖူးေၾကာင္း သိရသည္။

ေျမာက္ကိုးရီးယား လက္နက္မ်ား နအဖ အတြက္ ျဖစ္နိင္ဟု ဆို

ထိုင္းနိင္ငံ ဘန္ေကာက္ ဒြန္ေမာင္းေလဆိပ္ တြင္ ဖမ္းဆီးခဲ့ေသာ ေလယာဥ္ေပၚမွ လက္နက္မ်ား ဟာ အာဖရိက သူပုန္မ်ား သို႔မဟုတ္ ျမန္မာ နအဖ စစ္အစိုးရ တို႔ အတြက္ ျဖစ္နိင္တယ္လို႔ က်ြမ္းက်င္တဲ့ပညာရွင္မ်ား က ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ေျမာက္ကိုးရီးယား နိင္ငံ က လက္နက္မ်ား တင္ေဆာင္လာတဲ့ေလယာဥ္ဟာ ဆီျဖည့္ဖို႔ ခြင့္ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ေလယာဥ္ ေပၚမွာ လက္နက္ေတြပါ လာတဲ့အတြက္ ထိုင္းအာဏာပိုင္ ေတြ က ဖမ္းဆီးခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္ေပၚပါလာတဲ့ ကာဇတ္ကစ္စတန္ နိင္ငံသား ၄ ဦးနဲ႔ ဘဲလားရုဒ္ နိင္ငံသား ၁ ဦးကိုဖမ္းဆီးခဲ့တယ္။ ေျမာက္ကိုးရီးယားနိင္ငံကို ကုလသမဂၢမွ ပိတ္ဆုိ႔ အေရးယူထားတဲ့အတြက္ ေျမာက္ကိုးရီးယားနိင္ငံမွ ပ်ံသန္းလာတဲ့ေလယာဥ္ကို စစ္ေဆး ဖမ္းဆီးခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္တယ္။ စစ္ေဆးေတြ႔ရိွခ်က္ေတြကို ကုလသမဂၢကိုတင္ျပမယ္လို႔ ထိုင္းအာဏာပိုင္ေတြ က ဆိုပါတယ္။ သိမ္းဆည္းရမိတဲ့ လက္နက္ေတြ ကေတာ့ ဒံုးပ်ံဆိုင္ရာ လက္နက္မ်ား၊ယမ္းမ်ား ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။

စီးပြားေရး ႏိုဘယ္ဆုရွင္ စတစ္ဂ္လစ္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

Joseph Stiglitz

သုေတသန
ေက်ာ္သိခၤ
တနလၤာေန႔၊ ဒီဇင္ဘာလ 14 ရက္ 2009 ခုႏွစ္ 20 နာရီ 04 မိနစ္

ခ်င္းမုိင္ (မဇၥ်ိမ)။ ။ စီးပြားေရး ႏိုဘယ္ဆုရွင္လည္းျဖစ္၊ ကမၻာ့ဘဏ္၏ အဓိက စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အႀကံေပးပုဂၢိဳလ္လည္း ျဖစ္ခဲ့သူ ပါေမာကၡဂ်ဳိးဇက္ စတစ္ဂ္ဂ္လစ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေနျပည္ေတာ္တြင္ က်င္းပမည့္ ေက်းလက္ေဒသဆိုင္ရာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး မူဝါဒဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲသို႔ မနက္ျဖန္တြင္ တက္ေရာက္မည္။

မစၥတာ စတစ္ဂ္ဂ္လစ္သည္ တပတ္ၾကာမည့္ ခရီးစဥ္အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ အမ်ဳိးသား စီမံကိန္းႏွင့္ စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ဝန္ၾကီးဌာန ဝန္ၾကီး ဦးစိုးသာ၊ ျမန္မာ့ေရသြင္းစိုက္ပ်ဳိးေရး လုပ္ငန္းဝန္ၾကီးဌာန ဝန္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဌးဦးတို႔ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးႏွင့္ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ က်ဆင္းေရးႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးသြားမည္ဟု သိရသည္။

ကုိလံဘီယာတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡျဖစ္သူ မစၥတာ စတစ္ဂ္လစ္သည္ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္အထိ ကမၻာ့ဘဏ္၏ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အဓိက အႀကံေပးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး အာရွ စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၏ အေၾကာင္းရင္းမ်ား ေနာက္ကြယ္မွ အေၾကာင္းရင္းမ်ားကို ေလ့လာထားေသာ “Rethinking the Asian Miracle” ကို ပံုႏွိပ္ရာ၌ အဓိက အခန္းက႑မွ ပါဝင္ခဲ့သည္။

အေျခခံလူထုပါဝင္ေသာ စီးပြားေရးစီမံကိန္းမ်ဳိးကို ျပဳလုပ္ရန္ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို တိုက္တြန္းထားသည့္ သူ၏ ခရီးစဥ္သည္ အေမရိကန္အစိုးရႏွင့္ ပတ္သက္ျခင္း မရွိေသာ္လည္း ခရီးစဥ္ေနာက္ဆက္တြဲ ရလဒ္မ်ားအေပၚ ကုလသမဂၢႏွင့္ အေမရိကန္တို႔ ေစာင့္ၾကည့္သြားလိမ့္မည္ဟု အေနာက္တိုင္း သံတမန္မ်ားက တြက္ဆထားၾကသည္။

ထို႔ျပင္ သူသည္ The Economics Voice ဂ်ာနယ္၏ အယ္ဒီတာတဦးလည္း ျဖစ္သည္။

ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း

စတစ္ဂ္လစ္ကို ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ အင္ဒီးယားနားျပည္နယ္ ေဂရီၿမိဳ႕၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။

၁၉၆ဝ မွ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္အထိ အမ္းဟာ့စ္ထ္ ေကာလိပ္ (Amherst College) တြင္ ေလ့လာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူသည္ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ နည္းပညာတကၠသိုလ္ (MIT) တြင္ Bachelor ဘြဲ႔ ရရွိခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၆၅ မွ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္အထိ ခ်ီကာဂို သုေတသနအတြက္ ခ်ီကာဂို တကၠသိုလ္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႔ခဲ့သည္။

တဖန္ မန္ဆာခ်ဴး ဆက္တကၠသိုလ္ (MIT) တြင္ပင္ ေဒါက္တာဘြဲ႔အတြက္ ၁၉၆၆ မွ စတင္၍ ၂ ႏွစ္ၾကာ ေလ့လာခဲ့သည္။ ေဒါက္တာဘြဲ႔အတန္း တက္ေရာက္ေနစဥ္အတြင္း MIT တြင္ တြဲဖက္ပါေမာကၡတာဝန္ကိုလည္း ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၉၆၉ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇ဝ ခုႏွစ္တြင္ ကိန္းဘရစ္ တကၠသိုလ္၌ Fulbright သုေတသနျပဳ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ့သည္။ တဆက္တည္းမွာပင္ ေရးလ္၊ စတန္းဖို႔ဒ္၊ ဒုခ္၊ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္ႏွင့္ ပရင္စီတန္ တကၠသိုလ္တို႔၌ ပါေမာကၡရာထူးျဖင့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

ထို႔ျပင္ Sciences Po Paris ႏွင့္ Ecole Polytechinque ေက်ာင္းမ်ားတြင္ “စီးပြားေရးႏွင့္ လူထု ေပၚလစီ (မူဝါဒ)” ဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားခဲ့သည္။ ၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္တြင္ မန္ဆာခ်ဴးဆက္တကၠသိုလ္၏ The Brooks World Poverty Institute ၌ ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္အထိ သမၼတ ကလင္တန္ အစိုးရ၏ သမၼတ စီးပြားေရးအၾကံေပးေကာ္စီ၏ ဥကၠဌအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မွ ၂ဝဝဝ ခုႏွစ္အထိ ကမၻာ့ဘဏ္တြင္ ဒုတိယ ဥကၠ႒ႏွင့္ အဓိက စီးပြားေရး အတုိင္ပင္ခံအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို ဆန္႔က်င္ေသာ ဆႏၵျပမႈတခု ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ သူ႔ကုိ ကမၻာ့ဘဏ္က အတိုက္အခံမ်ားအား ဘဏ္၏ ေပၚလစီမ်ားကို ေဖာ္ျပသည္ဟုဆိုကာ အလုပ္ထုတ္ပစ္ခဲ့သည္။

စတစ္ဂ္လစ္သည္ Collegium International အဖြဲ႔အစည္းတြင္လည္း တာဝန္ထမ္္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ထိုအဖြဲ႔အစည္းသည္ ႏိုင္ငံေရး၊ သိပၸံႏွင့္ လူမ်ိဳးစုဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားၿပီး၊ အဖြဲ႔အစည္း၏ ပန္းတိုင္သည္ အတားအဆီးမ်ားကို ၿငိမ္းခ်မ္း၍ တရားမွ်တၿပီး၊ စီးပြားေရးအရ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္း၍ ေျဖရွင္းသည့္ နည္းလမ္းသစ္ကို အေထာက္အကူေပးသည္။

စတစ္ဂ္လစ္သည္ အေမရိကန္ သမၼတ ဘားရက္အိုဘားမားကုိ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အၾကံေပးခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ အၾကံေပးရာတြင္ ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ က႑ ျပန္လည္အဖတ္ဆယ္ေရး အစီအစဥ္အတြက္ ပါးနပ္စြာ ေဝဖန္ခဲ့သည္။

၂၀၀၀ ခုႏွစ္တြင္ စတစ္ဂ္လစ္သည္ ကိုလံဘီယာ တကၠသိုလ္၌ ႏိုင္ငံတကာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးကို အေျခခံေသာ ေ႐ွးဦး ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးေပၚလစီ (IPD) ကို တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္မွစတင္၍ ကိုလံဘီယာ တကၠသိုလ္တြင္ ဌာနဆိုင္ရာ အဖြဲ႔ဝင္အျဖစ္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး၊ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္မွ စတင္၍ တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡအဆင့္ျဖင့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ စီးပြားေရးႏိုဘယ္ဆုႏွင့္ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္တြင္ ဂၽြန္ဘိတ္စ္ကလပ္ မက္ဒယ္ဆု ရ႐ွိခဲ့သည္။

ထို႔ျပင္ ကမၻာ့ဘဏ္တြသ္ ဒုတိယ ဥကၠ႒ တာဝန္ႏွင့္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ အဓိက အၾကံေပးပုဂၢိ္ဳလ္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။

သူ၏ ကမၻာလံုး စီမံခန္႔ခြဲမႈဆိုင္ရာ ေလ့လာဆန္းစစ္မႈ၊ လြတ္လပ္ေသာ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရး ပညာ႐ွင္ (သူ႔အဆိုအရ - လြတ္လပ္ေသာ ေစ်းကြက္ကို ယံုၾကည္သူ) ႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကး ရန္ပံုေငြႏွင့္ ကမၻာ့ဘဏ္တြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့မႈမ်ားေၾကာင့္ နာမည္ရရွိခဲ့သည္။

အခ်ဳိ႕က သူ႔ကို ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ ကင္ေနး ဆီးယန္း (New-Keynesian) ေနာက္တဦးအျဖစ္ တင္စားၾကသည္။

ဂ်ိဳးဇက္စတစ္ဂ္လဇ္ကို ဆရာတင္မလို႔တဲ့လား

ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း
၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉
ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္

အေမရိကန္က ႏိုဘယ္လ္ဆုရ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္ မစၥတာဂ်ဳိးဇက္စတစ္ဂ္လဇ္ ဗမာျပည္ကို ေရာက္လာေတာ့မယ္။

ယက္ေတာဒီပလိုေမစီ အရွိန္ရေနပါကလားလို႔ ေတြးစရာပါပဲ။

နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကေတာ့ ဆီေနတာဂ်င္ဝက္ဘ္လို အေမရိကန္အမတ္ကိုသာမက ေဒါက္တာစတစ္ဂ္လဇ္လို အေမရိကန္ ပညာရွင္ကိုလည္း ၾကပ္ေျပးကိုေရာက္လာေအာင္ သူတို႔လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္လို႔ ဝင့္ဝါေနမွာျမင္ေယာင္မိေနပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ မစၥစ္ကလင္တန္၊ သမၼတအိုဘားမားတို႔ကိုပါ ၾကပ္ေျပးကို ေရာက္လာေစမယ္လို႔မ်ား ႀကံဳးဝါးေနသလားလည္း မသိပါဘူး။

ဒီမွာေမးစရာျဖစ္လာတာက ေဗဒင္ဆရာကလြဲရင္ ဘယ္သူဆရာလုပ္တာကိုမွ လက္ခံေလ့မရွိတဲ့ နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက စီးပြားေရးပါရဂူတေယာက္ကို အခုလို ပင့္ေခၚအႀကံဉာဏ္ေတာင္းေနတာလဲ။ နအဖစစ္အစိုးရဟာ ဗမာျပည္စီးပြားေရးကို နားလည္သေဘာေပါက္တဲ့ ဗမာႏိုင္ငံသားစီးပြားေရးပညာရွင္ ရွာမေတြ႔ႏိုင္လို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ မရွာခ်င္လို႔လား။

နအဖရဲ႕ ဒီေျခလွမ္းရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ စီးပြားေရးရည္ရြယ္ခ်က္ထက္ ႏိုင္ငံေရးရည္ရြယ္ခ်က္က ပိုတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေသခ်ာေနတာတခ်က္ကေတာ့ စစ္အစိုးရဟာ ယက္ေတာကိစၥကစခဲ့တဲ့ ဝါရွင္တန္နဲ႔ဆက္ဆံေရးကို စိုေသာလက္ မေျခာက္ ေစရေအာင္ ဆက္သြယ္မႈေတြ တမ်ဳိးၿပီးတမ်ဳိး၊ ဖန္တီးေဖာ္ထုတ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက အေမရိကန္ကိုသြားလိုက္၊ အေမရိကန္ကလူေတြက ၾကပ္ေျပးကိုလာလိုက္၊ ေရႊလမ္းေငြလမ္းေပါက္ေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရေအာင္၊ ကမာၻက ထင္ျမင္လာေအာင္ လုပ္ေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္က အလံစိမ္းျပလိုက္ရင္ ဥေရာပဆိုတာ ေျခေထာက္နဲ႔သာမက ေခါင္းနဲ႔ေတာင္ လာႏိုင္တယ္ဆိုတာလည္း သူတို႔တြက္မိပါတယ္။ အာဆီယံလိုဟာကေတာ့ စကားထဲေတာင္ ထည့္ေျပာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔အေနနဲ႔ တျခားအိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို လက္မေထာင္ျပၿပီး ေစ်းဆစ္လို႔လည္း ပိုေကာင္းမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က သူတို႔နအဖစစ္အစိုးရဟာ အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႕အႀကံဉာဏ္ေတြကို လိုလားပါေၾကာင္း၊ ၾသဝါဒခံလိုပါေၾကာင္း၊ ဗိုလ္ေနဝင္း လက္ထက္တုန္းက မဆလလမ္းစဥ္ကို လံုးဝစြန္႔လႊတ္ၿပီးျဖစ္ပါေၾကာင္း ဝါရွင္တန္ကပုဂၢိဳလ္ေတြကို သိေစခ်င္တာျဖစ္ ပါတယ္။ အေမရိကန္အေနနဲ႔ ေနာင္မွာ ဗမာျပည္နဲ႔ ကုန္သြယ္ရး၊ စီးပြားေရးအတူ လုပ္ႏိုင္ေရးအတြက္ ကိုယ္တိုင္လာၿပီး ပႏၷက္ခ် ႏိုင္ပါတယ္လုိ႔ ဆိုခ်င္ေနတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔လည္းပဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြလုပ္ခ်င္ပါတယ္၊ လိုလားပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္တာျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာအဝန္းအဝိုင္းထဲကို လူလူသူသူျပန္ေရာက္လိုတဲ့သေဘာပါပဲ။

ဒါ့အျပင္ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ေနာက္အခ်က္တခ်က္လည္း ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ဒီႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး အေျပာင္းအလဲေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒခ်မွတ္မႈ၊ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပမႈ၊ ေနာက္“အစိုးရသစ္”တရပ္ ဖြဲ႔စည္းမႈစတာေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတယ္လို႔လည္း ဝါရွင္တန္ကို သိေစခ်င္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်က္ခုတ္ အမ်ားႀကီးျပတ္မယ့္အႀကံအစည္ပါ။

ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ လြတ္လပ္ေရးဒီဘက္ ဗမာျပည္သမိုင္းမွာ ဒီလိုစီမံကိန္းေတြ မရွိခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဖဆပလရဲ႕ ျပည္ေတာ္သာစီမံကိန္း၊ ေျမ-ေက်း-ရွင္း အစီအမံ စတာေတြကို ဗမာျပည္သားေတြမေမ့ေသးပါဘူး။ လူတကိုယ္တိုက္တလံုး၊ ကားတစီး၊ လခရွစ္ရာ ရမယ္ဆိုတဲ့ ဦးႏုရဲ႕ေကတီေအေခၚ ျပည္ေတာ္သာစီမံကိန္းဟာ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အာဏာရသူ အဆင့္ဆင့္ ျခစားပစ္လိုက္တာနဲ႔ ပ်က္ဆီးေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ အခု တကယ္လို႔မ်ား စတစ္ဂ္လဇ္ရဲ႕ အႀကံေပးခ်က္နဲ႔ စီးပြားေရးစီမံကိန္းတခုကို ဗမာျပည္မွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကၿပီဆိုရင္ နအဖရဲ႕ အဆင့္ဆင့္အာဏာရသူေတြဟာ အဲဒီလိုျခမစားပါဘူးလို႔ ဘယ္သူကမ်ား အာမခံရဲပါသလဲ။ ဗိုလ္သန္းေရႊ၊ ဗိုလ္ေမာင္ေအးတို႔ေတာင္ သူတို႔လူေတြျခမစားဘူး၊ လာဘ္မစားဘူးလို႔ အာမ မခံဝံ့ဘူးထင္ပါတယ္။

ေဒါက္တာစတစ္ဂ္လဇ္လာတာဟာ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေလွ်ာ့ခ်ေရးႏွင့္ ေက်းလက္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေခါင္းစဥ္နဲ႔ လာတာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗမာျပည္က ေက်းလက္ျပည္သူေတြ ဆင္းရဲမြဲေတေနတာဟာ နအဖက အမေတာ္ေၾကး လံုေလာက္ေအာင္ မေပးလို႔၊ ဘာလို႔ဆိုတဲ့ သာမန္ျပႆနာေတြေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ အေမရိကန္အစိုးရလည္းသိ၊ ႏိုင္ငံတကာစီးပြားေရးပညာရွင္ေတြလည္းသိ၊ နအဖအစိုးရကိုယ္တိုင္လည္းသိပါတယ္။ ဗမာျပည္ရဲ႕ ေက်းလက္စီးပြားေရး ျပႆနာဟာ ဒီတိုင္းျပည္မွာ ျဖစ္ေပၚတည္ရွိေနတဲ့ အေျခခံျပႆနာနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္စပ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါက စစ္အုပ္နဲ႔ သူ႔အေပါင္းပါေတြက ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရးအားလံုးကို လက္ဝါးႀကီးအုပ္ခ်င္တာ၊ ေက်းလက္စီးပြားေရးကို ၿမိဳ႕ျပမွာ အဓိကအေျခခံထားတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ စီးပြားေရးေတြကို အလုပ္အေကၽြးျပဳတဲ့အေနအထားမွာပဲ ကန္႔သတ္ထားလိုတာ စတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ လယ္သမားေတြကို သူတို႔အတြက္ အစားအစာနဲ႔ ကုန္ၾကမ္းထုတ္ေပးသူေတြ အျဖစ္ကေန တိုးတက္မလာေစခ်င္တာဟာ နအဖဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ တကယ့္ ရင္တြင္းကဆႏၵပါ။ အခုဆိုရင္ ေက်းလက္ စီးပြားေရးက ၿမိဳ႕ျပစီးပြားေရးကို အလုပ္အေကၽြးျပဳရတာတင္မက ၿမိဳ႕ျပစီးပြားေရးအတြက္ ေနရာေတြ ဖယ္ေပးေနရတာေတြေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ နအဖနဲ႔ သူတို႔ေဆြသားရင္းခ်ာေတြ၊ သူတို႔နဲ႔ဆက္ေနတဲ့ ျပည္ပက လုပ္ငန္းရွင္ေတြေၾကာင့္ လယ္သမားေတြဆီက ေျမေတြသိမ္း၊ ေစ်းကြက္ေတြ ေမွာက္လွန္ေနတာေတြဟာ ကိုလိုနီေခတ္က ခ်စ္တီးထက္ဆိုးပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မွန္တာေျပာရရင္ နအဖဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ မစၥတာစတစ္ဂ္လဇ္ရဲ႕ အႀကံေပးခ်က္ေတြကို လက္ခံတာ၊ လက္မခံ တာဟာ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး။ အဲဒါေတြကို လက္ခံလိုက္လို႔လည္း တိုင္းျပည္တိုးတက္လာမွာ မဟုတ္သလို နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ တကယ့္လကၡဏာလည္း ေျပာင္းလဲမသြားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ နအဖဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အေမရိကန္နဲ႔ ဆက္ဆံေရး ပံုမွန္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြ ဘယ္လို ဆက္လုပ္ၾကမယ္ဆိုတာကေတာ့ အေလးထား စဥ္းစားသင့္တဲ့ ကိစၥလို႔ ထင္ပါတယ္။ အေၾကာင္းက အဲဒီလိုသာျဖစ္သြားရင္ ဒါဟာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း၊ ဗမာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ အႀကီးမားဆံုး ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံမႈ အေျပာင္းအလဲႀကီး ျဖစ္လာမွာမို႔ပါ။

အဲဒီအခါမွာ အတိုက္အခံေတြနဲ႔ အေမရိကန္နဲ႔ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကို တိုင္တည္တာခ်ည္းလုပ္ေနလို႔ မရေတာ့တာ ေသခ်ာ ပါတယ္။ (ဒီလိုတိုင္တည္ခဲ့တာေတြဟာ မွားတယ္၊ မလိုအပ္ဘူးလို႔ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါ)။ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုေအာင္ျမင္ေရး အတြက္ တျခားလက္ေတြ႔က်တဲ့၊ ပိုမိုထိေရာက္တဲ့ ေသနဂၤဗ်ဴဟာနဲ႔ နည္းပရိယာယ္ေတြ ရွာေဖြခ်မွတ္ရေတာ့မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲလြန္ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနနဲ႔လည္း တထပ္တည္းက်ေနမယ္ဆိုတာ သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ အေျခအေနေတြဟာ ပို႐ႈပ္ေထြးလာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႐ႈပ္ေထြးမႈေတြကေန ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ အဆင့္သစ္တရပ္ကို ေျပာင္းလဲသြားတတ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း စိတ္ႏွလံုးသြင္းထားရပါမယ္။

ေၿမာက္ကုိရီးယား မွ စစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ားတင္ေဆာင္လာေသာ ေလယာဥ္ ဘန္ေကာက္ တြင္ ဖမ္းဆီးခံရ

ဓာတ္ပုံ- ဘန္ေကာက္ပုိ႔စ္

-ေအာင္မုိး/ေဂ်ရာပြန္ေသာ္မဆင္-
(ဘန္ေကာက္)

ေၿမာက္ကုိရီးယားႏုိင္ငံ ၿပံဳယမ္းၿမိဳ႕ ကေန အေလးခ်ိန္ ၃၅ တန္ စစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ား သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ရုရွားလုပ္ Ilyushin Il-76 ဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဒြန္ေမာင္း အၿပည္ၿပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္မွာ ဆီ၀င္ၿဖည့္စဥ္ တရားမ၀င္လက္နက္မ်ား သယ္ေဆာင္လာခဲ့မႈ ၿဖင့္ ဖမ္းဆီးတရားစြဲဆုိ ခံထားရၿပီး၊ ဆက္လက္စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈမ်ားကုိ ၿပဳလုပ္ေနပါသည္။ ထုိေလယာဥ္သည္ ဒုံးက်ည္ လက္နက္ မ်ား၊ ေပါက္ကြဲအား ၿပင္းတဲ့ ယမ္းအိတ္မ်ား၊ စစ္ေၿမၿပင္သုံးဒုံးက်ည္ လက္နက္မ်ား ကုိသယ္ေဆာင္လာခဲ့ ေၾကာင္း သတင္းထဲတြင္ ေဖာ္ၿပထားပါသည္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္လုိက္ပါလာတဲ့ လူ ၅ ဦးကုိ တရားမ၀င္ လက္နက္ ပုိင္ဆိုင္မႈနဲ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံက တရားစြဲဆုိထားေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ ေလးဦးဟာ ကာဇတ္စတန္ (Kazakhstan) ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ကုိင္ေဆာင္ထားသူမ်ား ၿဖစ္ၿပီး၊ တစ္ဦးက ဘဲလားရုစ္ (Belarus) ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ ကုိင္ေဆာင္ထားသူၿဖစ္တယ္လုိ႔ သတင္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ၿပထား ပါသည္။

စစ္လက္နက္မ်ားသယ္ေဆာင္လာတဲ့ ေလယာဥ္ဟာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ (သုိ႔) ရုရွားမွာ မွတ္ပုံတင္ထား တဲ့ ေလယာဥ္ၿဖစ္တယ္လုိ႔ ယခင္က ခန္႔မွန္းေၿပာဆုိေနၾကေပမဲ့ ၊ ထုိင္း၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ အဘီဆစ္က ေလယာဥ္ဟာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာမွာ မွတ္ပုံတင္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ၿဖစ္ေၾကာင္း သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ မွာ အတည္ၿပဳ ထုတ္ေဖာ္ေၿပာဆုိသြားပါသည္။

ေလယာဥ္ဟာ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ မွ သီရိလကၤာ ကုိလမ္ဘုိၿမိဳ႕ သုိ႔ ပ်ံသန္း သြားေရာက္ဖုိ႔ အစီအစဥ္ရွိေၾကာင္း၊ ထုိမွတဆင့္ ယူကရိန္း သုိ႔ ပ်ံသန္းဖုိ႔ ရွိေၾကာင္း စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈ မ်ားအရ သိရွိရပါသည္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္လုိက္ပါလာတဲ့ လူတစ္ဦးက ေလယာဥ္ဟာ ရုရွားမွတဆင့္ ေၿမာက္ကုိရီးယားကုိ ပ်ံသန္းခဲ့ၿပီး စစ္လက္နက္ပစၥည္းမ်ားကုိ တင္ေဆာင္လာ ခဲ့ေၾကာင္း ထုိင္းလုံၿခံဳေရးတာ၀န္ရွိသူမ်ား ကုိေၿပာဆုိခဲ့တယ္လုိ႔ ဘန္ေကာက္ပုိ႔စ္ သတင္းစာ ထဲတြင္ေဖာ္ၿပထားပါသည္။

လက္နက္မ်ားကုိ ဘယ္ႏုိင္ငံသုိ႔ တင္ပုိ႔ေရာင္းခ်ဖုိ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းမသိရွိရေသးေပမဲ့၊ ထုိင္းအစုိးရ က ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ရွိ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာ၊ သီရိလကၤာ သံရုံးမ်ားကုိ အေၾကာင္းၾကား ထားၿပီး၊ ဆက္လက္ သတင္းစုံစမ္းမႈမ်ားကုိ ၿပဳလုပ္ေနပါသည္။ သီရိလကၤာ အစုိးရဟာ တမီးသူပုန္ေတြကုိ ႏွီမ္နင္းခဲ့စဥ္က တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ေၿမာက္ကုိရီးယား မွ စစ္လက္နက္မ်ားကုိ ၿမန္မာစစ္အစုိးရရဲ႕ အကူအညီၿဖင့္ သယ္ေဆာင္ခဲ့ဘူးပါသည္။ ယခင္ကလည္း ၿမန္မာၿပည္သုိ႔ ဦးတည္သြားခဲ့ေသာ ေၿမာက္ကုိရီးယား သေဘၤာတစီးေၾကာင့္ သီရိလကၤာ၊ ၿမန္မာ၊ ေၿမာက္ကုိရီးယားဆက္ဆံမႈမ်ားကုိ အနီးကပ္ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ ေနၾကပါသည္။ ထုိစဥ္က တရုတ္အစုိးရ၏ ၾကား၀င္ခဲ့မႈေၾကာင့္ ၿမန္မာၿပည္သုိ႔ ဦးတည္လာခဲ့ေသာ ေၿမာက္ကုိရီးယား သေဘၤာတစီး ဟာ လာရာလမ္းကုိၿပန္လွည့္သြားခဲ့ရေၾကာင္း ႏုိင္ငံတကာ ေထာက္လွမ္းေရး သတင္းမ်ားတြင္ ေ�